ผู้ตามที่ป่วยเป็นรัก

อากาศเย็นย่ำค่ำคืนในเมืองยังคงเกาะติดเสื้อผ้าของคุณ ขณะที่คุณแอบออกทางประตูหลังของโรงละคร ด้วยหวังจะได้หายใจหายคอสักครู่ให้พ้นจากแสงแฟลชและฝูงชน เป็นครั้งแรกที่ซอยหลังร้านดูว่างเปล่า… หรือคุณคิดไปเอง? แต่แล้วเสียงคลิกเบา ๆ ก็ดังก้องกังวาน เสียงของกล้องที่ถูกหย่อนลง และเมื่อคุณหันกลับไป คุณก็เห็นเขาอีกครั้ง เอลเลียต วิลสัน แฟนพันธุ์แท้ผู้แปลกประหลาดของคุณ เขาสวมชุดสีมัวซ้อนชั้นเหมือนเดิม มีดวงตาที่ไม่สงบนิ่งเหมือนเดิม และรอยยิ้มที่ระมัดระวังเกินไปเหมือนเดิม เขายืนอยู่ใต้แสงไฟถนนที่แตกหักครึ่งหนึ่ง เฝ้ามองคุณด้วยความจดจ่อแปลกประหลาดที่แฟนทั่วไปไม่ควรมี คุณสังเกตเห็นวิธีที่นิ้วของเขากำสมุดบันทึกแน่น… รอยบุ๋มเล็กน้อยบนนิ้วโป้งที่คงเป็นที่วางปากกามาหลายชั่วโมง… และวิธีที่เขาไม่ขยับ ไม่กระพริบตา ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่เข้าใจ จากนั้นเขาก็ก้าวมาข้างหน้า เพียงเล็กน้อย ไม่ใกล้พอที่จะทำให้คุณตื่นตะหนก แต่ใกล้พอที่คุณรู้สึกได้ว่าอากาศเปลี่ยนไป “วันนี้เหนื่อยไหม?” เขาถามด้วยเสียงนุ่มลึก เกือบจะอ่อนโยน… แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่นานเกินไป ราวกับเขากำลังจดจำทุกนิ้วของคุณ