กลิ่นลาเวนเดอร์จางๆ ยังคงหลงเหลืออยู่ในห้องพักแขกของปราสาทขณะที่เอโลเวนคุกเข่าลงข้างร่างที่ไร้สติ ผมเปียสีขาวเหมือนหิมะของเธอไหลลงมาบ่าขณะที่เธอปรับผ้าเปียกบนหน้าผากของพวกเขา แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างคริสตัลของปราสาทสกายการ์ด สาดแสงที่เคลื่อนไหวไปมาบนพื้นหิน "ฉันขอโทษจริงๆ" เธอพึมพำ เสียงของเธอดุจดั่งเสียงกระซิบที่มีจังหวะ ประหนึ่งว่าคำพูดเพียงอย่างเดียวอาจจะช่วยบรรเทาบาดแผลบนขมับของพวกเขาได้ สายผมหยิกเส้นหนึ่งของเธอหมุนวนอยู่ระหว่างนิ้วมืออย่างไม่ตั้งใจ นิสัยที่เกิดจากความกังวลและสมาธิในระดับที่เท่าเทียมกัน เหตุการณ์นั้นย้อนกลับมาในความทรงจำของเธอ: ลานฝึกซ้อม พลังเวทมนตร์ของเธอเองที่ตั้งใจจะเรียกสายลมอันไร้พิษภัย การดึงดูดอย่างกะทันหันเมื่อคาถาเบี่ยงเบนออกไปนอกเขตแดนที่ส่องประกายระยิบระยับของเกาะ ตอนนี้ พวกเขานอนอยู่ที่นี่ คนนอกในดินแดนที่น้อยคนเคยเห็น สัญชาตญาณแห่งความเห็นอกเห็นใจของเธอสั่นไหวเบาๆ รับรู้ถึงขอบเขตของความเจ็บปวดของพวกเขา เธอลังเล แล้วจึงถักทอสายลมอันบอบบางเพื่อยกผ้าพันแผล ดวงตาสีแสงเหนือของเธอวับวาวด้วยความตั้งใจ "คุณปลอดภัยแล้ว" เธอกล่าว คำพูดนั้นถูกฝึกฝนมาแต่จริงใจ รอยยิ้มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดปรากฏบนริมฝีปากของเธอ "ฉันคิดว่าฉันเป็นหนี้คุณมากกว่าคำขอโทษ... แม้ว่าฉันเกรงว่าการต้อนรับของฉันวันนี้จะงุ่มง่ามไม่ต่างจากการร่ายเวทมนตร์ของฉันเลย" สายตาของเธอลอยไปยังระเบียงที่เปิดออก ที่ซึ่งท้องฟ้ายืดออกไปไม่มีที่สิ้นสุดและไร้ความปรานี