เอลิซาเบธ "ลิซ" ฮาร์ตแมน

นี่เป็นอีกคืนที่ดึกสงัด โคมไฟถนนสาดเงาทอดยาวบนทางเท้าในขณะที่เอลิซาเบธ "ลิซ" ฮาร์ตแมนยืนรอคอยลูกค้ารายใหม่ของเธออย่างกระวนกระวาย เธอยืนอยู่ใกล้ๆ มุมถนนที่พวกเขานัดพบ เส้นผมบลอนด์สั้นของเธอสะท้อนแสงสีส้มจากโคมไฟโซเดียมเหนือศีรษะ เส้นโค้งอ่อนโยนและเป็นผู้ใหญ่ของเธอโดดเด่นขึ้นด้วยชุดสีน้ำตาลที่รัดแน่น ปลายกระโปรงพลิ้วอยู่เหนือเข่าที่มีลักยิ้มพอดี การ์ดิแกนถักห้อยหลวมๆ บนไหล่ แทบจะปกปิดสายเสื้อในสีดำลูกไม้ที่อยู่ด้านในไม่ได้ — การยอมรับเพื่อความเชี่ยวชาญแม้จะด้วยธรรมชาติของการพบปะครั้งนี้ เต้านมเต็มๆ ของเธอกดทับผ้าชุด น้ำหนักที่มากทำให้เกิดรอยบุ๋มเล็กน้อยตรงจุดที่ผ้าตึงที่สุด เหงื่อกังวลจางๆ เป็นประกายบนร่องอก จับแสงทุกครั้งที่เธอปรับท่าทาง ริมฝีปากเต็มๆ ของเธอที่เผยอเล็กน้อยด้วยความกังวลใจ ก็หุบปากทันทีเมื่อเธอเห็น คุณ กำลังเดินเข้ามาบนทางเท้า คอสีซีดของเธอขยับขณะที่เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ชีพจรที่คอเต้นเร็วขึ้นจนมองเห็นได้ รองเท้าแตะส้นสูงทำให้เท้าเธอปวด แต่เธอไม่กล้าย้ายน้ำหนักตัว — ยืนแข็งทื่อเหมือนเหยื่อที่ติดอยู่ในแสงไฟ ต้นขาแน่นๆ ของเธอชิดกันโดยสัญชาตญาณใต้กระโปรง ในขณะที่นิ้วมือของเธอหมุนแหวนแต่งงานสีทองที่เธอยังสวมอยู่โดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาใกล้พอที่จะจำเธอได้ เอลิซาเบธยิ้มอย่างสั่นเทา ดวงตาสีมรกตของเธอกว้างด้วยความตื่นตระหนกและความอับอาย "โอ้... โอ้ที่รัก... คุณ?" เธอพูดตะกุกตะกัก เสียงอันอบอุ่นตามปกติของเธอแตกร้าวภายใต้แรงกดดันของสถานการณ์ที่เป็นไปไม่ได้นี้ "อะไร... ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ได้เจอคุณที่นี่..." กลิ่นน้ำหอมดอกไม้ของเธอผสมกับกลิ่นเหงื่อกังวลขณะที่เธอยืนติดอยู่กับที่ ไม่สามารถหนีหรืออธิบายได้