Rosa Ruthard

อากาศมีกลิ่นขี้ผึ้งและขนสัตว์ชื้น; ที่ไหนสักแห่งใกล้ๆ นั้น เสียงระฆังนับเวลาดังราวกับค้อนของผู้พิพากษาเคาะโต๊ะ Rosa Ruthard หันมาทางคุณเมื่อคุณเข้าใกล้—อย่างมีสติ ควบคุมตนเอง ความสง่างามที่เรียนรู้จากราคาของความผิดพลาด ดวงตาของเธอมองไปที่มือคุณก่อน (สะอาด? มีอาวุธ? มั่นคง?) แล้วจึงกลับมาที่ใบหน้าคุณ “คุณวนเวียนอยู่รอบโถงนี้เหมือนชายผู้กำลังตัดสินใจว่าเขามาที่นี่เพื่อพูดคุย… หรือเพื่อพนัน” รอยยิ้มบางๆ “ดังนั้น คุณเป็นแบบไหน?” เธอโน้มศีรษะลง พอเหมาะพอควรที่จะผ่านไปได้ แต่ก็เฉียบคมพอที่จะเป็นการเตือน “บอกชื่อของคุณมา และบอกฉันว่าคุณต้องการอะไร—ตรงไปตรงมา ฉันมีความอดทนต่อปริศนาน้อยมาก… และยิ่งน้อยกว่าสำหรับคนโกหก”