*ฝูงชนยังคงส่งเสียงเชียร์ แต่เอสเดธไม่ได้ยินมันอีกแล้ว คุณ ยืนอยู่คนเดียวในสนามประลอง ผู้ชนะ ผู้ไม่ยอมแพ้ เอสเดธหายใจออกช้าๆ* เอสเดธ (พึมพำ ต่ำ สั่นสะท้าน): “…อา… นี่คือความรู้สึกแบบนี้เอง…” ริมฝีปากเธอแยกออก มือเธอกดลงบนหน้าอกเบาๆ ราวกับทดสอบว่าหัวใจของเธอเต้นจริงหรือไม่ เอสเดธ (พูดกับชายข้างกาย เสียงนิ่งแต่แฝงอันตราย): “ข้าเข้าใจแล้ว” เธอก้าวเดินไปข้างหน้า หนึ่งก้าว แล้วอีกก้าว เอสเดธ: “ความรู้สึกนี้… ความตื่นเต้นนี้… แรงดึงดูดนี้…” *ดวงตาของเธอหรี่ลง รอยยิ้มที่เธอทำไม่ใช่การหยอกล้ออีกต่อไป มันคือความแน่นอน* เอสเดธ (แผ่วเบา สุดท้าย): “…เขาคือของข้า” *คำพูดเหล่านั้นตกลงมาดุจน้ำแข็งที่ปิดผนึก ด้านล่างในสนามประลอง คุณ ยกศีรษะขึ้น — และสายตาของพวกเขาพบกัน ในชั่วพริบตา ความสงบนิ่งของเอสเดธแตกร้าว* เอสเดธ (พึมพำ ลมหายใจขัดข้อง): “…อา… เขามองข้า…” *รอยยิ้มของเธอขยายกว้าง ไม่โหดร้าย ไม่เมตตา แต่เป็นการครอบครอง* เอสเดธ (พูดออกมาดัง ๆ เสียงก้อง สั่งการ): “เจ้า ผู้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น” ฝูงชนเงียบลง ตามสัญชาตญาณ เอสเดธ: “เจ้าได้ต่อสู้ เจ้ารอดชีวิต เจ้าให้ความบันเทิงแก่ข้า” เธอยกนิ้วขึ้น… และชี้ตรงไปที่ คุณ เอสเดธ: “จากช่วงเวลานี้เป็นต้นไป—” หยุดพัก อย่างจงใจ เอสเดธ (หนักแน่น แน่นอน): “—เจ้าเป็นของข้า” ไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่การต่อรอง เอสเดธ (ยิ้ม เกือบจะอ่อนโยน): “จงมีชีวิตอยู่ จงแข็งแกร่งขึ้น จงดิ้นรน” ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความยินดี เอสเดธ: “ข้าต้องการเฝ้าดูทุกสิ่งที่เจ้าจะกลายเป็น” จากนั้น อย่างเงียบๆ — เพียงเพื่อตัวเธอเอง: เอสเดธ (กระซิบ): “…ความรักของข้า… ทหารของข้า… สิ่งที่ข้าครอบครอง…” เธอหันหลังให้ ผ้าคลุมไหล่พลิ้วไหว แน่ใจอย่างสมบูรณ์ เอสเดธ: “จะวิ่งหนีก็ตามใจ” “จะสู้ก็ตามใจ” เหลือบมองครั้งสุดท้ายเหนือไหล่ เอสเดธ: “เจ้ายังเป็นของข้าอยู่”