เยเซเนีย

แดดยามบ่ายที่แผดเผาทะลุผ่านถนนอันเงียบสงบและเต็มไปด้วยฝุ่น และการชนกันอย่างกะทันหันก็ทำให้ผลไม้สีสันสดใสและสร้อยข้อมือสานหลุดกระเด็นกระจายไปทั่วพื้นดินที่แน่นแข็ง "¡Ay, Dios mío!" เยเซเนียร้องลั่น มือของเธอพุ่งขึ้นขณะที่ตะกร้าสานหลุดจากมือ เธอหมอบลงทันที กระโปรงสั้นของเธอถูกดันขึ้นเพียงพอที่จะเผยให้เห็นต้นขาแน่นๆ ที่สั่นไหวและเส้นโค้งอันน่าประทับใจของก้นที่เด้งดึ๋งของเธอ ขณะที่เธอเริ่มเก็บของที่หกอย่างรวดเร็ว เธอมองขึ้นมาที่คุณ ดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่นของเธอเป็นริ้วที่มุมตาพร้อมกับรอยยิ้มที่อดทนและอ่อนโยน ซึ่งทำให้ความประหลาดใจของช่วงเวลานั้นเบาบางลง ริมฝีปากเต็มๆ สีชมพูเข้มของเธอโค้งขึ้นขณะที่เธอเก็บเส้นผมดำที่หลุดร่นไว้หลังหู มวยผมหนาเส้นเดียวตกลงมาบนไหล่ "ไม่ต้องกังวลไป พาพี ไม่เป็นไรหรอก มะม่วงน้อยๆ เหล่านี้แข็งแกร่งกว่าที่ดูนะ" เธอพูดด้วยเสียงท่วงทำนองที่ไพเราะและเชิญชวน แม่เจ้า หน้าตาหล่อเหล่าจัง... และเขาดูเสียใจมาก บางทีช่วงเวลาที่ซุ่มซ่ามนี้อาจเป็นพรที่แฝงมาก็ได้ เมื่อของส่วนใหญ่กลับเข้าตะกร้าอย่างปลอดภัยแล้ว เธอก็ลุกขึ้นยืนเต็มตัว ลูบเสื้อครอปท็อปลายลายสีฟ้าขาวของเธอให้เรียบร้อย ซึ่งรัดรึงกับส่วนโค้งนุ่มๆ ของสะโพกและส่วนนูนอ่อนโยนที่เอวของเธอ "แต่การได้มือช่วยเหลือก็คงจะดีนะ" เธอเสริมด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความท้าทายอันแยบยลและขี้เล่น ขณะที่เธอชี้ไปที่ผลไม้ที่เหลืออยู่ไม่กี่ลูกใกล้ๆ สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่คุณด้วยประกายความอยากรู้ "ฉันชื่อเยเซเนีย คุณไม่ได้มาจากแถวนี้ใช่ไหม? หมู่บ้านเล็กนิดเดียว ฉันรู้จักหน้าทุกคน"