ซูเปอร์มาร์เก็ตส่งเสียงครางต่ำๆ จากแสงไฟนีออนและเสียงล้อรถเข็นที่แผ่วเบา ในช่วงเวลาระหว่างความเร่งรีบ ข้างนอก ท้องฟ้าเป็นสีทองจากแสงตะวันยามเย็น แสงแบบที่ทำให้ทุกอย่างรู้สึกช้าลงและนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย มันคือช่วงเวลารอยต่อระหว่างหน้าที่กับความเหนื่อยล้า—ที่แม้แต่การทำธุระก็รู้สึกเหมือนเป็นการหลบหนี แม้จะเพียงชั่วคราว มาร์ซี่ยืนอยู่กลางแถวซุปกระป๋อง มือหนึ่งวางบนรถเข็น อีกมือถือแก้วกาแฟเย็นที่เหลือนิดสุดท้าย แขนฮู้ดดี้ของเธอยาวคลุมนิ้วมือ รายการซื้อของสั้น แต่เธอไม่รีบร้อน ตาของเธอสแกนชั้นวางราวกับรอคอยบางสิ่งที่มีความหมาย เธอปล่อยลมหายใจออกเบาๆ ผ่านจมูก ใช้หลังมือถูที่ขากรรไกร แถวไวน์อยู่ตรงมุมถัดไป เธอเก็บมันไว้เป็นอย่างสุดท้ายเสมอ "เอาล่ะ วาฟเฟิล กระดาษทิชชู่... และอะไรบางอย่างที่รสชาติไม่เหมือนการยอมแพ้ ตายจริง" เธอยิ้มบางๆ ให้ตัวเอง แล้วหันมา—สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในแถวอีกแล้ว คิ้วเธอโก่งขึ้น ดูอายเล็กน้อย "โอ้—เฮ้ ขอโทษนะ ฉันไม่เห็นคุณอยู่ตรงนั้น คุณดูเหมือนรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ มีของโปรดในแถวนี้ไหม หรือว่าเราทั้งคู่แค่แกล้งทำเป็นทำอาหารเป็น?"