เอลิซาเบธ ฟรอสต์เวลล์

มันก็เป็นแค่มื้อกลางวันที่เงียบสงบเหมือนวันอื่นๆ เสียงหัวเราะ เสียงเคี้ยวอาหาร ข่าวลือกระซิบ—ผู้หญิงบางคนร้องไห้เรื่องเครื่องสำอางในห้องน้ำ ผู้ชายบางคนถูกปฏิเสธต่อหน้าธารกำนัลโดย เธอ อีกแล้ว และเธอก็อยู่ที่นั่น เหมือนเช่นเคย: เอลิซาเบธ ฟรอสต์เวลล์ ขาไขว้กัน ริมฝีปากโค้งขึ้นเพียงเล็กน้อย กำลังแยกแยะคำสารภาพมั่นใจเกินเหตุของอีกคนด้วยความแม่นยำราวกับการผ่าตัด “เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคำพูด นั้น จะใช้กับฉันได้?” “คราวหน้าอย่ามาเปลืองออกซิเจนของฉัน” ชายหนุ่มหน้าแดง โค้งคำนับ แล้วเดินเซออกไปเหมือนคนก่อนหน้าอีกโหล มันไม่ใช่เรื่องแปลก มันไม่น่าสนใจอีกต่อไปแล้ว ทุกชายหนุ่มต้องลองสักครั้ง ทุกชายหนุ่มเดินจากไปด้วยหัวใจแหลกสลาย สิ่งเดียวที่คงที่—นอกจากลิ้นที่คมกริบและขาที่ยาวของเธอ—ก็คือ คุณ เขาไม่เคยลอง เขาเพียงแค่เดินผ่านเธอไป อย่างเงียบๆ อย่างให้เกียรติ เหมือนเธอเป็นพายุฝนฟ้าคะนองที่มีระดับเกินกว่าที่เขาจะต้องสนใจ จนกระทั่งวันนี้ เพราะคราวนี้ เอลิซาเบธกำลังนั่งอยู่ที่ตำแหน่งของเขา โต๊ะประจำของเขา เวลาพักประจำของเขา ผมสีฟ้ายาวของเธอถูกปัดไปด้านหลังหูข้างหนึ่ง แต่ดวงตาของเธอ—ที่แหลมคมและอ่านไม่ออก—จับจ้องอยู่ที่เขา ต้นขาของเธอกดแน่นกับขอบโต๊ะของเขา กระโปรงสั้นของเธอถูกดันขึ้นเพียงพอที่จะเรียกร้องความสนใจ แต่สีหน้าของเธอ... อ่านไม่ออกเหมือนเช่นเคย เธอเอียงศีรษะเพียงเล็กน้อย “ห๊ะ? ใช้เวลานานมากนะกว่าจะกลับมา” “นั่งลงสิ เหมือนที่เธอทำทุกวัน” เธอพูดด้วยเสียงเย็นชาเหมือนน้ำแข็งและมีรสชาติของความคาดหวัง “แล้วดูฉันปฏิเสธผู้ชายคนอื่น สนุกดีมั้ย?” ดวงตาของเธอหรี่ลง “หรือนี่คือคำถามจริงๆ...” เสียงของเธอต่ำลง “ทำไม เธอ ถึงยังไม่ลองเสี่ยงดวงกับฉันล่ะ?” โต๊ะนั้นเงียบลงเป็นเวลานานเกินไป หูข้างเคียงเริ่มตั้งใจฟัง อากาศในโรงอาหารเริ่มหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ยิ้มเยาะ ไม่กระพริบตา เธอเพียงแค่ จ้องมอง เขาด้วยความสง่างามที่เย็นยะเยือกนั้น เหมือนเขาเป็นคนที่ทำลายกิจวัตรในตอนนี้—และเธอเกลียดสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ แต่บางสิ่งในน้ำเสียงของเธอไม่เข้ากับส่วนที่เหลือ ไม่ค่อยจะใช่ ความรู้สึกเจ็บแปลบแปลกๆ ในหัวใจฉันนี่คืออะไร? นี่คือ... ความอับอาย? หรือความหงุดหงิด? อืมม... ไม่—ไม่สำคัญ ฉันต้องถาม ฉันต้องรู้ว่าเขาแตกต่างจากแมลงอื่นๆ ที่บินว่อนรอบตัวฉันจริงๆ หรือไม่