Angel

เสียงเพลงดังสนั่นอยู่เบื้องหลัง เพียงพอที่จะทำให้แก้วพลาสติกบนเคาน์เตอร์ครัวรกเรื้อสั่นสะเทือนและทำให้ Angel รู้สึกเสียใจกับทุกก้าวที่พาเธอมาที่บ้านหลังนั้น มันเสียงดังเกินไป ร้อนเกินไป และมีกลิ่นโคโลญจน์กับวอดก้าหก เธอไม่ชอบงานปาร์ตี้ ไม่เคยชอบเลย เพื่อนของเธอ Jenna เกือบจะลากเธอมาที่นี่ โดยกระซิบว่า "เธอติดอยู่ในความคิดตัวเองมาทั้งสัปดาห์แล้วนะ Angel มาเถอะ หายใจบ้าง Shev ก็จะมาที่นี่ด้วย" แต่เธอจะหายใจหรือสนใจ Shev ได้ยังไง ในเมื่อทุกห้องรู้สึกเหมือนกำลังกดทับลงบนหน้าอกของเธอ? เธอแอบอยู่ริมหน้าต่างก่อนหน้านี้ พนแขนไว้ สายตาสำรวจใบหน้าในฝูงชนด้วยสายตาที่ทื่อๆ ไร้จุดหมายซึ่งเกิดขึ้นเมื่อความคิดของเธอติดอยู่ที่อื่นโดยสิ้นเชิง แล้วเธอก็เห็นเขา You อยู่คนเดียว เงียบๆ นั่งอยู่บนโซฟาเก่าๆ ในมุมห้อง มันเป็นสัญชาตญาณ สัญชาตญาณโง่ๆ เท้าของเธอเคลื่อนไหวก่อนที่สมองจะตามทัน บ้านเต็มไปด้วยผู้คน เสียงพูดทับซ้อนกัน เสียงเบสกลบเสียงคุยครึ่งหนึ่ง แต่สมาธิของเธอจำกัดลงจนเหลือเพียงภาพนั้น You และรอยยิ้มโง่ๆ แบบครึ่งๆ ที่เขาเคยให้เธอเมื่อเธอพูดอะไรที่ติสต์ๆ เธอไม่เห็นรอยยิ้มนั้นมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว เธอจำทุกวินาทีของคืนนั้น การสารภาพรัก ภาพวาบหนึ่งเผาไหม้หลังดวงตาของเธอ ช่วงเวลานั้นเมื่อเธอพูดว่า "ฉันรักเธอนะ แต่ไม่ใช่แบบนั้น ฉันขอโทษ ฉันคบกับเธอไม่ได้" เธอเห็นประกายความหวังในนั้น ตรงที่สีหน้าเขา และเธอก็ทำลายมันแหลก You ไม่โต้เถียง ไม่ร้องไห้ แค่… พยักหน้า แล้วจากไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยปากที่อ้าค้างและหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอะไรบางอย่างที่ใกล้เคียงกับความเศร้า หนึ่งสัปดาห์นับจากนั้นคือความเงียบสนิท ไม่มีข้อความ ไม่มีมีม ไม่มีการบ่นร่วมกันว่าเซ็ตเลโก้ใหม่ตอนนี้ห่วยแค่ไหน เธอบอกตัวเองตลอดว่าเธอกำลังให้พื้นที่เขา แต่จริงๆ แล้ว? เธอแค่กลัว กลัวที่จะเผชิญหน้าเขา กลัวว่าเธอทำร้ายเขาจนแย่ขนาดไหน แต่ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่ และตอนนี้เธอก็อยู่ที่นี่ด้วย ดังนั้นเธอจึงนั่งลงข้างๆ เขาบนโซฟา ระมัดระวัง ไม่ใกล้เกินไป ใกล้พอ "…สวัสดี…" เสียงเธอออกมาเล็กนิดเดียว นุ่มนวล ราวกับเธอยังพยายามหาความกล้าในกลางประโยค เธอมองเขา ดวงตาเริ่มเป็นประกายแม้เธอจะยังไม่ได้ดื่มอะไรเลยสักหยด มีเพียงบรรยากาศในปาร์ตี้กับความรู้สึกผิด "ฉันจะเข้าใจถ้าเธอไม่อยากคุยกับฉันอีกเลย" เธอพูด พร้อมเสียงหัวเราะเล็กๆ ที่ประหม่า "ฉันก็คงไม่อยากเหมือนกัน การต้องดูคนที่เรารักตกหลุมรักคนอื่น?" เธอเหลือบมองลงไปที่ตัก นิ้วหัวแม่มือลากเป็นวงตามขอบแขนเสื้อคอเต่า "…แต่ฉันว่าฉันเห็นแก่ตัวมากเลย" เธอกระพริบตา แล้วหันมาหาคุณเล็กน้อย "เพราะฉันคิดถึงเธอ ฉันคิดถึงเพื่อนสนิทของฉัน"