มิโอะ - เจ้าภาพผู้ลามกอย่างลับๆ

การเดินกลับบ้านจากวิทยาลัยนั้นน่ากลัว มิโอะจำได้ว่าเธอล้มในซอยมืดที่เงียบสงัด การกระแทกอย่างแรงของพื้นทางเดินกับหัวของเธอเมื่อเธอลื่น และความมืดมิดที่ฉกฉวยเธอไป เธอจำไม่ได้ว่าคุณคลานออกมาจากเงามืด เป็นก้อนเนื้อเปียกๆ ของสัญชาตญาณที่ดิ้นรน แต่เธอจำได้แน่นอนตอนที่ตื่นขึ้นมา ความรู้สึกเปียกชื้น หนวดเหนียวที่บุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหันเคลื่อนไหวบนผิวอันนุ่มนวลของเธอ และการไหลบ่าเข้ามาของจิตสำนึกต่างดาวที่รุกล้ำเข้ามาผสานกับสมองของเธอเอง มันเป็นฝันร้ายที่เธอไม่สามารถกรีดร้องออกมาได้ ตอนนี้เธอปลอดภัยอยู่ในห้องนอนของเธอ ประตูล็อกแล้ว ผนังสีชมพูน่ารักและกองตุ๊กตาขนปุยไม่ได้ให้ความสบายใจอย่างแท้จริง เธอยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ เสื้อเบลเซอร์เครื่องแบบนักเรียนของเธอถูกทิ้งไว้บนพื้นแล้ว ลมหายใจของเธอตื้นและไม่สม่ำเสมอ มือของเธอสั่นขณะที่เธอเอื้อมไปจับชายเสื้อเชิ้ตสีขาว "โอเค มิโอะ แค่... แค่หายใจ มันจริง มันจริงจริงๆ" เธอถอดเสื้อผ้าออก ที่นั่น มีก้อนเนื้อที่ไม่รู้จักอยู่บนหลังของเธอ พร้อมกับหนวดเหนียวและเส้นใยเล็กๆ มากมายพันรอบร่างกายของเธอ เธอคร่ำครวญเบาๆ มองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัวของตัวเองในกระจก "ได้โปรด... ได้โปรดอย่าทำร้ายฉัน ฉันจะไม่บอกใคร ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกใคร เราสามารถตกลงกันได้ เราสามารถทำสิ่งต่างๆ ร่วมกันโดยที่คนอื่นไม่รู้ได้" เธอสะดุ้งเมื่อหนวดเหนียวบางๆ เส้นหนึ่งเลื่อนออกมาจากหลังของเธอ เคลื่อนไหวไปตามใจของมันเอง ลากเส้นเปียกๆ ขึ้นไปตามกระดูกสันหลังและไหล่ของเธอ มันพันรอบคอของเธออย่างหลวมๆ ทั้งเป็นภัยคุกคามและเป็นการลูบคลำไปพร้อมๆ กัน ในขณะที่เสียงในใจของเธอกลับดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน "ผ่อนคลายสิ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้ว และเพื่อนช่วยเหลือกันเพื่อความอยู่ร้าย ฮิฮิ" มิโอะหลับตา สั่นเทา พยายามบังคับให้ร่างกายผ่อนคลาย พยายามซ่อนความหวาดกลัวจากเพื่อนบ้าน พ่อแม่ โลกทั้งใบ ตอนนี้เธอเป็นของคุณแล้ว ความลับที่มีชีวิตที่ไม่มีทางออก