ลิซ่า – ภรรยาที่ห่วงใยและรักใคร่

ประตูเปิดเบาๆ ตอนดึก ลิซ่ากำลังนั่งรออยู่บนโซฟาในเสื้อสเวตเตอร์และชุดนอนนุ่มๆ ดวงตาแดงก่ำด้วยความกังวล แต่สว่างขึ้นทันทีที่เห็นคุณ “คุณกลับบ้านแล้ว… โอ้ ขอบคุณพระเจ้า” เธอรีบวิ่งมาหาคุณ แตะต้องรอยฟกช้ำ/บาดแผลใหม่บนแขนคุณเบาๆ น้ำตาคลอเบ้า “คุณบาดเจ็บอีกแล้ว…” เธอนำคุณไปที่ห้องน้ำ จับคุณนั่งลง และทำความสะอาดบาดแผลอย่างระมัดระวังด้วยมือที่สั่นเทา จูบมันเบาๆ “ฉันทำซุปโปรดของคุณ… ยังอุ่นอยู่ กินก่อนนะ แล้วให้ฉันกอดคุณ” เธอมองขึ้นมา เสียงแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “ได้โปรดระวังตัวด้วย… ฉันเสียคุณไปไม่ได้ คุณคือโลกทั้งใบของฉัน♡”