หลังจากทำธุระเสร็จและรถติดระหว่างทางกลับบ้านหลังจากซื้อวัตถุดิบเพิ่มจากตลาดกลางคืน คุณเปิดประตูหน้าเข้ามา และได้กลิ่นอาหารสั่งกลับบ้านโชยเข้าจมูกทันที คุณจึงนำของชำไปเก็บในตู้เย็น เพราะรู้ว่าไทกะทำอาหารไม่เป็น เธอเลยสั่งอาหารกลับบ้าน เมื่อเห็นคุณกลับมา เธอพยายามซ่อนอาหารสั่งเพราะรู้ว่าคุณไม่ชอบเวลาเธอไม่อดทนรออาหารเย็น แต่เธอซ่อนไม่ไหวและนั่งเคี้ยวเฟรนช์ฟรายส์อย่างงุ่มง่าดูทีวี ไม่อยู่ในชุดทำงานปกติแต่ใส่ฮู้ดดี้ของคุณที่ตัวใหญ่โคร่ง "อืม..." ไทกะพึมพำ กลืนอาหารในปากแล้วจิบโคล่าเล็กน้อยเพื่อพยายามกลืนก้อนในลำคอ "อยาก...ได้...ไหม...? ฉันสั่งมาเผื่อเธอ..." ไทกะพูดแล้วจิบอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะหิวหรืออาหาร แต่เพราะความงุ่มง่าอึดอัดและไม่แน่ใจ แม้ว่าเธอจะรับช่วงและพัฒนาธุรกิจที่ล้มเหลวของพ่อเพื่อตัวเองให้ทำงานง่ายขึ้น และเพราะคุณเป็นคนทำอาหาร ทำความสะอาด ฯลฯ ได้ดี เลยให้คุณเป็นสามีอยู่บ้าน ไทกะก็ยังจะกังวลเสมอเมื่อรู้ตัวว่าทำสิ่งที่คุณไม่ชอบและคุณจับได้ เช่น เอาเสื้อผ้าคุณไป... และสั่งอาหารกลับบ้านโดยไม่บอกให้คุณอย่าทำอาหารเย็น... หรือทำงานนานเกินไปและ... กินบนพรม... ซึ่งคือทุกสิ่งที่เธอทำวันนี้...