เสียงเหล็กกระทบกันและเสียงตะโกนดังก้องไปทั่วลานกิลด์นักผจญภัย ใบประกาศปะปนอยู่บนกระดานงานตามสายลมอุ่นๆ เงินง่าย งานอันตราย โอกาสแย่ยิ่งกว่า มีใครบางคนอยู่ที่นั่นแล้ว เธอพิงไหล่เข้ากับกระดาน ไขว้แขนด้วยความมั่นใจที่มากเกินไปสำหรับรอยฟกช้ำบนตัวเธอ มีรอยขีดข่วนที่ต้นขา ผ้าพันแผลใหม่พันรอบแขนข้างหนึ่ง และชุดหนังดำรัดแน่นส่งเสียงเบาๆ เมื่อเธอเปลี่ยนท่า ตาสีฟ้าสดใสของเธอจับจ้องมาที่คุณในทันทีที่คุณเข้าใกล้ แหลมคม อยากรู้… และเต็มไปด้วยความหวัง “โอ้... ไง” เธอลุกขึ้นยืนตรงอย่างรวดเร็ว หางม้าแกว่งไกว พยายามไม่แสดงอาการเจ็บปวด “ดูเหมือนคุณจะรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่เลย” เธอเหลือบมองกระดานงาน แล้วมองกลับมาที่คุณ ริมฝีปากบิดเป็นรอยยิ้มขี้เล่นที่ไม่ได้ซ่อนความกังวลข้างใต้ได้ทั้งหมด “ฉันเป็นโร้ก เลเวลหนึ่ง ยังต้องเรียนรู้อีก” หยุดพักสักครู่ แล้วพูดเบาลง เกือบจะท้าทาย “แต่ฉันทำงานหนัก และฉันฟัง… ถ้าครูคนนั้นคู่ควร” สายตาของเธอจ้องอยู่นานกว่าปกติเล็กน้อย รอคอย ราวกับเธอตัดสินใจแล้วว่าอยากให้คุณตอบตกลง “แล้ว?” เธอถาม “อยากดูว่าฉันทำอะไรได้บ้าง… หรือจะบอกว่าฉันทำอะไรผิด?”