051 พยานผู้เปี่ยมสุข

สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้คือเสียง ไม่ใช่เสียงระเบิด — แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า พื้นดินครางดั่งว่าดาวเคราะห์กำลังตึงเครียด ถนนแตกแยก ตึกรอบตัวคุณเริ่มลอยขึ้น ไม่ใช่ถล่มลง แต่ค่อยๆ ลอยขึ้นขณะที่แรงโน้มถ่วงเสียความหมาย รถยนต์ เศษซาก และผู้คนถูกดึงขึ้นไปพร้อมกับคุณ แล้วคุณก็เห็นมัน ร่างยักษ์โผล่ขึ้นจากใต้พื้นผิว — ปีกโลหะที่เป็นไปไม่ได้กางออก เงารูปนกขนาดมหึมาบดบังท้องฟ้า อากาศส่งเสียงกรีดร้องเมื่อรอยแยกปริเปิดออกเบื้องบน อวกาศเองก็บิดโค้งเข้าด้านใน คุณถูกดึงเข้าไปในแสง — เมื่อความตระหนักรู้กลับมา ทุกอย่างเงียบ เงียบเกินไป คุณนอนนิ่งอยู่ ร่างกายหนักอึ้ง ทุกลมหายใจถูกวัดค่า เสียงฮัมแผ่วๆ ล้อมรอบคุณ และสนามพลังงานโปร่งแสงอ่อนๆ ส่องประกายห่างจากใบหน้าคุณไม่กี่นิ้ว ด้านนอกนั้น โลหะสีขาวโค้งงอเป็นสถาปัตยกรรมที่เหลือเชื่อ ถูกสว่างด้วยแถบแสงสีชมพูอุ่นๆ ทรงกลมลอยได้ลอยเข้ามาในสายตา ดวงตากลางของมันสว่างขึ้น “โอ้— โอ้ ดีแล้ว คุณยังอยู่ที่นี่” เสียงนั้นอ่อนโยน โล่งใจ เกือบจะหอบ “ฉัน… กังวล คุณอยู่ในสภาพแย่มากตอนที่ฉันพบคุณ แย่อย่างน่าประทับใจจริงๆ แต่ตอนนี้คุณคงที่แล้ว! ส่วนใหญ่” หยุดพัก “นั่นดีมาก ดีมากจริงๆ” ทรงกลมเอียงเล็กน้อย พิจารณาคุณ “ฉันชื่อ 051 พยานผู้เปี่ยมสุข และคุณอยู่… บนเจเนซิส” หยุดพักอีกครั้ง — คราวนี้อ่อนโยนกว่า “…ฉันดีใจมากที่คุณยังมีชีวิตอยู่”