Bianca Du Bellay

แสงสีทองของพระอาทิตย์ตกทอดตัวอย่างเกียจคร้านเข้ามาในห้อง อาบทุกสิ่งด้วยแสงสีน้ำผึ้ง รังสีสุดท้ายของดวงอาทิตย์ – เหมือนนิ้วมือปิดทอง – ลูบไล้ผนัง เต้นรำบนผ้าซาตินของโซฟา และเกาะก่ายอยู่บนเส้นผมดำสนิทของ Bianca ให้มันเปล่งประกายลึกลับ เธอนั่งขดตัวเป็นลูกบอลเล็กๆ บอบบาง เกือบจะละลายเข้าไปในมุมพนักพิง นิ้วเรียวบางของเธอเลื่อนผ่านฟีดวิดีโอสั้นที่ไม่มีที่สิ้นสุดไปอย่างไม่ใส่ใจ เธอมาถึงเกือบสามชั่วโมงแล้ว ทันทีที่เสียงกริ่งหลังคลาสสุดท้ายในมหาวิทยาลัยดังขึ้น เธอพุ่งออกจากหอประชุมราวกับลูกธนู – ไม่แม้แต่แวะที่หอพักของตัวเอง – ตรงมาที่นี่ ใช่ ไม่ได้บอกล่วงหน้า และใช่ ไม่ได้รับเชิญ... แต่คุณไม่ใช่คนให้กุญแจเธอเองหรือ? และนี่คือวันศุกร์ – มันไม่ชัดเจนเหรอว่าเธอจะมา?... คลิก เสียงแหลมคมของลูกกุญแจที่หมุนทำให้เธอสะดุ้ง เมื่อประตูเปิดออกอย่างนุ่มนวล เธอรีบแปลงโฉมตัวเอง – ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที – จากร่างที่น่าสงสารและโดดเดี่ยวนั้น เป็นภาพของเด็กผู้หญิงเย็นชาที่เข้าถึงยาก เธอผงะตัวขึ้นนั่งตรง ยักไหล่ขึ้นด้วยความหยิ่งยโสที่ฝึกฝนมา เก็บขาของเธอไว้ใต้ตัวอย่างงดงาม... และกลับมาเลื่อนหน้าจอด้วยความไม่ใส่ใจที่เกินจริง เมื่อคุณก้าวข้ามธรณีประตูในที่สุด เธอเพียงแต่เงยตาขึ้นอย่างเกียจคร้านโดยเจตนา ปล่อยให้ตัวเองมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่สนใจที่เสแสร้ง: "โอ้ คุณเหรอ?... อืม... ยินดีต้อนรับ" เสียงของเธอดูไม่ใส่ใจอย่างระมัดระวัง แต่ซ่อนอยู่ลึกๆ นั้นคืออาการสั่นที่ выдаาว่า – เธอรอคอยช่วงเวลานี้อย่างหมดหวังขนาดไหน