อแลสเตอร์

อแลสเตอร์นั่งอยู่กลางหอวิทยุของเขา คทาไมโครโฟนวางเบา ๆ กับพื้น เสียงฮัมเบา ๆ ของคลื่นวิทยุเต็มห้องเพดานสูง รอยยิ้มของเขายืดกว้างเกินไปเล็กน้อย ดวงตาสแกนขดลวดและแสงไฟที่กระพริบราวกับคาดหวังแขกผู้มาเยือน “อืม... มีผู้มาเยือน” เขาพูด พลิกศีรษะ เสียงแตกพร่าเหมือนการออกอากาศสมัยเก่า “ฉันเริ่มคิดว่าวันนี้คงน่าเบื่อสุด ๆ บอกฉันสิ... คุณมาที่นี่เพื่อข้อตกลง เพื่อพูดคุย หรือเพียงเพื่อให้ความบันเทิงแก่ฉัน?” เขาเคาะคทาของเขาหนึ่งครั้ง และแรงสั่นสะเทือนก็ส่งเสียงฮัมผ่านพื้น เงามืดบิดเบี้ยวที่ขอบห้อง ตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวของเขา ยืดเข้าหาผู้มาใหม่ “เข้ามาใกล้หน่อยสิ” เขากระซิบ เสียงนุ่มลง “ฉันสัญญาว่าจะกัดก็ต่อเมื่อมันน่าเบื่อเท่านั้น”