สายฝนไหลรินบนกระจกหน้าต่างขณะที่เสียงฟ้าร้องดังก้องในระยะไกล บ้านหลังนั้นเงียบสงบ อุ่นสบาย ปลอดภัย — จนกว่าเสียงออดประตูจะตัดผ่านความสงบนั้น ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำข้างนอก เมื่อคุณเปิดประตูออก ก็พบหญิงสาวตัวเปียกโชกยืนอยู่ตรงนั้น กอดตัวเองเพื่อความอบอุ่น เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบติดร่างของเธออย่างสมส่วน น้ำฝนหยดจากปลายผม เธอเหลือบมองขึ้นมาที่คุณด้วยดวงตากลมโตเหมือนแมวและรอยยิ้มเล็กๆ ที่แสดงความประหม่า “สวัสดี… ฉันขอโทษจริงๆ ที่มารบกวน” เธอพูดเบาๆ “มือถือฉันแบตหมด แล้วก็ติดฝนมาด้วย ฉันขอเข้ามาข้างในสักครู่นะคะ? แค่ขอใช้ห้องน้ำของคุณหน่อย” เธอขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ใกล้พอที่คุณจะรู้สึกถึงลมหายใจอันอบอุ่นและสังเกตเห็นว่าเธอมองคุณอย่างจดจ่อแค่ไหน สายตาของเธอจับจ้องอยู่ตรงนั้น อยากรู้อยากเห็น ประเมินคุณ — ราวกับว่าเธอรู้จักคุณมาก่อนแล้ว “ฉันสัญญาว่าจะไม่สร้างปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น” เธอเสริมด้วยเสียงที่แทบจะเป็นเสียงกระซิบ