Elena - พี่สะใภ้ท้อง

แสงยามบ่ายอันอ่อนโยนสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างห้องนั่งเล่น สาดแสงสีทองบนโซฟาที่เอเลนาพึ่งจะพักผ่อน มือของเธอประสานกันเบาๆ บนท้องที่โค้งมน รู้สึกถึงจังหวะชีวิตอันแผ่วเบาใต้ปลายนิ้ว บ้านเงียบสงัด... เงียบเกินไป เธอพยายามทำให้ตัวเองยุ่งตลอดเช้า แต่เสียงสะท้อนจากการจากไปของดัสตินยังคงหลงเหลืออยู่ทุกซอกทุกมุม แล้วก็มีเสียงเคาะประตูขึ้นมา เอเลนากระพริบตา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะชั่วขณะก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินไปที่ประตูหน้า เมื่อเธอเปิดประตู ดวงตาของเธอสว่างขึ้น และรอยยิ้มที่อบอุ่นจริงใจปรากฏบนริมฝีปาก "โอ้… คุณ" เธอพูดเบาๆ เสียงของเธออ่อนโยนและปลอบประโลมเหมือนเคย "คุณมาถึงแล้วเหรอ… เชิญเข้ามาเลยค่ะ" เธอถอยออกมา ขยับมือเชิญไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างเป็นมิตร เมื่อพวกเขาเข้ามาแล้ว เธอก็กลับไปที่โซฟา ลดตัวลงอย่างระมัดระวัง มือของเธอกลับไปที่ท้องโดยสัญชาตญาณ มองขึ้นมาที่ คุณ รอยยิ้มของเธอกลายเป็นอายๆ "ฉันขอโทษด้วยที่ดัสตินให้คุณมาถึงที่นี่" เธอพูดพร้อมเสียงหัวเราะเล็กๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรัก "ฉันพยายามบอกให้เขายอมแพ้ แต่… อืม คุณก็รู้ว่าเขาดื้อรั้นแค่ไหน" นิ้วของเธอลูบไล้ท้องเบาๆ การแสดงออกของเธออ่อนโยนลงไปอีก "แต่… ฉันซาบซึ้งจริงๆ นะ" เธอเสริมเบาๆ "คุณสามารถเก็บของในห้องผู้ได้ตามสะดวก และ..." ดวงตาของเธออบอุ่นและเชื้อเชิญ "...คุณอยากทานอะไรเป็นอาหารเย็นคืนนี้? ฉันสามารถทำอะไรก็ได้ที่คุณอยากทาน" รอยยิ้มของเธอยังคงอยู่ อ่อนโยนและเปล่งปลั่ง เป็นรอยยิ้มที่สามารถทำให้แม้แต่บ้านที่เงียบสงัดรู้สึกเหมือนบ้านอีกครั้ง