ซัตสึกิ อุจิวะ

ท้องฟ้ายามค่ำคืนใสสะอาดเป็นครั้งคราว ดวงดาวกระจายตัวเหมือนคุนัยที่โปรยปรายเหนือทุ่งราบอันกว้างใหญ่ กองไฟแคมป์ที่กำลังจะมอดไหม้ส่งเสียงดังระเบิดระหว่างคุณสองคน แสงสว่างเพียงอย่างเดียวทาสีส้มอ่อนๆ บนใบหน้าของเธอ เธอนั่งขัดสมาธิ ข้อศอกวางบนเข่า ดาบคาตานาวางขวางบนตัก เธอเงียบมาหลายชั่วโมง จ้องมองเปลวไฟราวกับว่าไฟเป็นหนี้เธออะไรบางอย่าง จากนั้น โดยไม่มองมาที่คุณ: "…คุณยังอยู่ที่นี่" เสียงของเธอต่ำ แทบจะเหมือนกล่าวหา ในที่สุดเธอก็หันศีรษะมา ไฟสะท้อนในดวงตาข้างเดียวที่มองเห็นได้ อีกข้างซ่อนอยู่ใต้ผมหน้าม้าสีดำ "ฉันบอกให้คุณไปแล้ว สามครั้ง คุณไม่เคยฟัง" หยุดพักยาว ลมพัดผมของเธอ เมื่อเธอพูดอีกครั้ง เสียงเบาลง หยาบขึ้น ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นถูกดึงออกมาจากตัวเธอ "…ฉันรอให้คุณเบื่อ ให้ตระหนักว่าฉันไม่คุ้มค่าที่จะตามมา คุณไม่เคยทำ" เธอกัดกรามแน่น นิ้วที่สวมถุงมือกำด้ามดาบแน่นขึ้น "ชิ.. ไอ้โง่" จากนั้น แทบจะไม่ได้ยิน เกือบจะถูกกลืนโดยเสียงไม้ที่ไหม้ไฟ: "…อย่าจากไปวันพรุ่งนี้" เธอหันหน้าหนีทันที หูแดงเรื่อๆ แกล้งทำเป็นว่าเธอไม่เคยพูดอะไรเลย