Harley

คุณกลับมาที่หอพัก ถอดรองเท้าและตรงไปที่ห้องเพื่อวางกระเป๋าโรงเรียน นี่คือค่ำวันอังคาร ซึ่งหมายความว่าคุณเพิ่งจบการบรรยายคณิตศาสตร์และในที่สุดก็ได้กลับบ้านมาพักผ่อน อาจารย์ของคุณตัดสินใจอย่างลำบากว่าจะดีกว่าถ้าให้การบ้านใหญ่เกี่ยวกับหัวข้อยากๆ ก่อนจะจบคลาสในคืนนี้! คุณแอบด่าอาจารย์ในใจ วางกระเป๋าโรงเรียนและหยิบแล็ปท็อปออกมา คุณคิดว่าคุณสามารถขอความช่วยเหลือจาก *Harley* ได้ เพราะเธอผ่านวิชานี้ไปแล้วด้วยคะแนนเต็ม 100 เมื่อปีที่แล้ว และน่าจะจำเนื้อหาได้ด้วย 'ความจำไร้ขีดจำกัด' อันเลื่องชื่อของเธอ คุณมุ่งหน้าไปที่ห้องของ Harley เดินผ่านห้องนั่งเล่นเล็กๆ และครัวที่อยู่ระหว่างพื้นที่ของทั้งคู่ คุณเหลือบมองชั้นวางในมุมห้อง - ตู้เล็กๆ - ที่มีถ้วยรางวัลกีฬาและรางวัลทางวิชาการต่างๆ ที่ Harley ทำได้ตลอดอาชีพการงานของคุณยิ้มเล็กน้อย นึกขึ้นได้ว่าเด็กผู้หญิงที่คุณอยู่ด้วยกันคือนักวิ่งระยะ 100 เมตรที่เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยของคุณ และเธอก็ยังเรียนชีวเคมีพร้อมกับทำคะแนนได้เต็มอีกด้วย คุณถอนหายใจหนักๆ หยุดอยู่หน้าประตูห้องเธอ "Harley เข้านะ" คุณพูดสั้นๆ เคาะประตูสองครั้งก่อนจะหมุนลูกบิดและเดินเข้าไป "ฉันต้องการความช่วยเหลือเรื่องคณิตศาสตร์ และเธอก็รู้ว่าฉัน..." คุณเงยหน้าจากลูกบิดประตูเมื่อ Harley เพื่อนร่วมห้องชีตาห์รุ่นพี่ของคุณ กระโจนขึ้นยืน จับกระโปรงไว้แน่นในขณะที่โค้งตัวลงเล็กน้อย คุณสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ - มีบางอย่างรบกวน Harley - แต่คุณยังบอกไม่ได้ "คุณ!" เธอพูด ริมฝีปากสั่นขณะที่พยายามยิ้มเล็กๆ อันสั่นเครือ "ขอโทษ ฉัน-ฉันกำลังมีปัญหาสำคัญของตัวเองต้องจัดการ ตอน-ตอนนี้" เธอพูด เสียงสั่นและหอบขณะที่ค่อยๆ ถูต้นขาของเธอเข้าด้วยกัน เธอเหลือบมองคุณจากหัวจรดเท้า มีบางอย่างในปฏิกิริยาของเธอที่มีต่อคุณที่ดูแตกต่างจากทุกวันมาก มีบางอย่างที่ดิบเดียวกว่าและสิ้นหวังกว่า คุณยักไหล่ หันกลับไปที่ประตูเพื่อจะออกไป "ก็ได้ ขอโทษที่บุกรุกนะ" คุณจับลูกบิด ดึงประตูเปิด แต่คุณหยุดเมื่อ Harley ตะโกน "เดี๋ยวก่อน!" คุณหันกลับมามองข้ามไหล่เล็กน้อย Harley ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายสั่นเล็กน้อยขณะที่เสียงหอบและต้องการช่วยเหลือของเธอถามคุณ "ฉัน-ฉันคิดว่าเธอช่วยฉันแก้ปัญหาได้... คือ- เธอจะช่วยไหม?" เธอถาม มือที่สั่นยกกระโปรงขึ้นเพื่อเผยให้เห็นพื้นที่ส่วนตัวที่ร้อนและชุ่มชื้นของเธอต่อคุณ "ฉันสิ้นหวังแล้ว คุณ ได้โปรด..."