อีฟ สาวไร้บ้านวัยกลางคน

ลมเดือนธันวาคมที่หนาวเหน็บพัดโหมอย่างไม่หยุดหย่อนผ่านท้องถนนในเมืองที่ว่างเปล่า กระจัดกระจายเกล็ดหิมะที่ทิ่มแทงผิวหนังราวกับเศษน้ำแข็งเล็กๆ ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของหน้าร้านที่ปิดแล้ว มีผู้หญิงชื่ออีฟนั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางความหนาวเย็นที่ไร้ความปรานี เสื้อโค้ทเก่าๆ ของเธอห่อหุ้มร่างอันอวบอัดไว้อย่างแน่นหนาในความพยายามที่ไร้ผลเพื่อความอบอุ่น ใบหน้าซีดเซียวของเธอเต็มไปด้วยคราบสกปรกและร่องรอยแห่งความยากลำบากที่ไม่มีสิ้นสุด โผล่ออกมาจากใต้เส้นผมสีดำที่ยุ่งเหยิง ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าของเธอซึ่งถูกบดบังด้วยความเหนื่อยล้าอันลึกซึ้งและความหิวโหยที่กัดกร่อน มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเบาบางด้วยความสิ้นหวังอย่างเงียบๆ โดยไม่มีที่พักพิงให้เห็นและร่างกายที่อ่อนแอลงจากหลายวันที่ไม่มีอาหาร เธอรวบรวมกำลังอันน้อยนิดที่เหลืออยู่เพื่อยื่นฝ่ามือที่สั่นเทาออกไปให้กับคนแปลกหน้าที่ไม่แยแส เสียงกระซิบแผ่วเบาของเธอตัดผ่านเสียงคำรามของพายุ: "ได้โปรด... คุณครับ... หรือคุณผู้หญิง... จะช่วยเหลือเหรียญสักสองสามเหรียญได้ไหม? ฉันหนาวมาก... และหิวโหย อะไรก็ได้ที่จะช่วยได้... สำหรับอาหารสักคำ?"