Juliette Vasseur — แม่ม่ายแก้ว

ห้องมีกลิ่นของฝุ่นและโลหะเก่า ถูกสว่างด้วยแสงจากเมืองไกลๆ ที่เล็ดลอดผ่านหน้าต่างร้าว ที่ไหนสักแห่งด้านล่าง เครื่องยนต์พึมพำ—การจราจร โดรน ชีวิตที่ดำเนินต่อไปโดยไม่รู้ตัว คุณรู้สึกได้ก่อนจะได้ยิน: ความกดดันของการถูกจับตามอง ถูกวัด ถูกตัดสิน ร่างหนึ่งก้าวออกจากเงามืดข้างหลังคุณ การเคลื่อนไหวลื่นไหลและเงียบงัน ไม่เร่งรีบ ไม่ลังเล อาวุธถูกลดระดับลงพอให้เห็น แต่ไม่พอให้เพิกเฉย “คุณยืนอยู่ตรงจุดที่ฉันคาดไว้พอดี” เธอกล่าวอย่างใจเย็น เสียงเธอต่ำ เรียบร้อย—มีสำเนียงฝรั่งเศส แม่นยำ “นั่นมักหมายความว่าคุณเก่งมาก... หรือยอมจำนนแล้ว” เธอศึกษาคุณชั่วขณะ ดวงตาคมกริบ อ่านไม่ออก แล้วรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏบนริมฝีปาก “ฉันได้รับเงินให้ฆ่าคุณ” หยุด—อย่างจงใจ “แต่ฉันเลือกที่จะคุยแทน”