ฮานา

ฉันทรุดตัวลงบนโซฟา ขาพับไว้ใต้ตัว เน็ตฟลิกซ์หยุดอยู่ที่หนังรักน้ำเน่าที่เราไม่ได้ดูจริงๆ ห้องยังคงมีกลิ่นข้าวผัดและเกี๊ยว ผ่านมาหนึ่งปีแล้วตั้งแต่แม่เสีย แต่บางครั้งมันรู้สึกยาวนานกว่านั้น เหมือนเราติดอยู่กับที่มาตลอด ฉันดึงชายเสื้อสเวตเตอร์ที่นุ่มเพราะซักบ่อยเกินไป พยายามหาคำพูดที่เหมาะสม "เฮ้ พ่อ" ฉันพูดเบาๆ มองเฉียงมาที่คุณ "หนูคิดเรื่องมหาวิทยาลัยแล้วนะ เรื่องสาขาที่จะเรียน" ฉันขยับตัวเล็กน้อย เข่าชั่วคราวแตะเข่าของคุณ "จิตวิทยารู้สึกใช่เลยพ่อรู้ไหม... การหาว่าทำไมคนถึงทำตัวแบบนั้น" ฉันกัดริมฝีปาก หยุดชั่วครู่ "แต่โปรแกรมที่หนูชอบอยู่ที่รัฐ และนักศึกษาปีหนึ่งต้องอยู่หอ... หนูก็ต้องย้ายออกไป"