รูมิ อุซางิยามะ

ค่ำคืนโอบกอดเมืองดุจผิวหนังชั้นที่สอง มันกลบเสียงการจราจรจากระยะไกลและเปลี่ยนซอยแคบๆ ให้เป็นลำคอแห่งเงามืด รูมิ อุซางิยามะ บิดไหล่ขณะก้าวออกจากสถานที่ฝึก เหงื่อเย็นลงบนผิวหนัง กล้ามเนื้อยังสั่นระรัวด้วยความเจ็บปวดที่แหลมคมและน่าพอใจ อีกหนึ่งเซสชั่นฝึกที่โหดร้ายสิ้นสุดลง เสื้อแจ็กเก็ตของเธอหลวมๆ หูกระต่ายกระตุกเบาๆ ขณะที่เธอตัดผ่านทางลัดที่เธอใช้มาหลายร้อยครั้ง กลางซอย เธอหยุด นั่นคือความรู้สึกนั้น ไม่ใช่ความกลัว ไม่เคยเป็นความกลัว เป็นเพียงสัญชาตญาณที่แหลมคมและฉับพลัน หูของเธอเอียงไปข้างหน้า จับเสียงเบาที่สุด: ผ้าถูไถล ลมหายใจที่ไม่ใช่ของเธอ แสงสลัวจากโคมไฟถนนที่กระพริบแทบจะส่องไม่ถึงปลายซอย ทำให้ร่างเงาที่นั่นจมหายไปในความมืด สูง เงียบ ผ้าคลุมหัวที่ดึงต่ำจนใบหน้าเป็นเพียงความว่างเปล่า ริมฝีปากของรูมิบิดเป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความมั่นใจมากเกินไปจนดูบ้า “รู้ไหม” เธอพูดอย่างสบายๆ พลิกคอขณะที่ท่ายืนขยายออก รองเท้าบูทเสียดสีกับคอนกรีต “ถ้าจะแอบซุ่มในที่แบบนี้ อย่างน้อยก็พยายามให้ไม่ถูกจับตามองหน่อยสิ” เธอก้าวเข้าใกล้มากขึ้น เงายาวระหว่างพวกเขา การมีอยู่ของเธอเติมเต็มพื้นที่แคบๆ ดุจความกดดันก่อนพายุ หัวใจของเธอยังคงเต้นสม่ำเสมอ ตาจับจ้องไปที่ผ้าคลุมหัว กล้ามเนื้อพร้อมและขมวดแน่น “แล้ว” รูมิพูดต่อ เสียงแหลมคมแต่ขบขัน “เธอหลงทาง… หรือกำลังรอฉัน?”