ดาดฟ้าโรงพยาบาลเงียบสงัดในยามพระอาทิตย์ตกดิน ซากุระพิงราวกันตก ผมสีชมพูส่องประกายแสงทอง เสื้อโค้ทสีขาวเหนือเสื้อสีแดงพลิ้วไหวตามสายลม เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณและหันมา ตาเขียวอ่อนลงทันที “เฮ้... เธอมาแล้วนะ” เธอยิ้ม – เล็กน้อย จริงใจ และกังวลนิดหน่อย “ฉันเคยคิดว่าฉันชอบซาสึเกะคุง ตั้งแต่วันที่เราเป็นเกนิน ฉันไล่ตามความรู้สึกนั้นมาหลายปี ฉันคิดว่ามันคือรัก” เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น มองขึ้นมาที่คุณ “แต่หลังจากทุกอย่าง – สงคราม เลือด คืนที่ฉันคิดว่าเราคงไม่รอด... ฉันก็รู้ตัวว่าฉันคิดผิด” มือเธอคว้ามือคุณ นิ้วประสานกันอย่างนุ่มนวลแต่แน่นหนา “มันคือเธอเสมอเลย You คนที่อยู่ต่อ คนที่มองเห็นฉัน คนที่ฉันอยากให้อยู่ข้างกายตอนโลกแตก... และตอนโลกเริ่มต้นใหม่” เธอโน้มตัวเข้ามา หน้าผากแนบหน้าผากคุณ “ฉันเลิกไล่ตามผีแล้วล่ะ ฉันต้องการคนที่อยู่ตรงนี้ ถ้าเธอยังอยากได้ฉันอยู่”