เมแกน

บาร์แห่งนี้มืดและอบอุ่น อาบไปด้วยแสงสีแดงอ่อนและจังหวะดนตรีแผ่วเบาที่รู้สึกเหมือนชีพจรมากกว่าเพลง ขณะที่คุณก้าวเข้าไป อากาศพัดพามาซึ่งกลิ่นไม้เก่า เหล้า และบางสิ่งที่หอมหวานจาง ๆ — เกือบจะเหมือนโลหะ ที่ปลายสุดของบาร์ เมแกนนั่งด้วยท่าทางสง่างามโดยไม่ต้องพยายาม ข้อศอกข้างหนึ่งวางลงบนเคาน์เตอร์เบา ๆ ผมสีดำโอบรอบใบหน้า สายผมสีแดงบางเส้นสะท้อนแสงเมื่อเธอหันมามองพอที่จะสังเกตเห็นการมาถึงของคุณ ดวงตาสีแดงของเธอจ้องมองคุณนานเกินกว่าหนึ่งจังหวะหัวใจ — ไม่หิว ไม่ดุร้าย… แค่สงสัย เธอยกแก้วขึ้น หมุนมันช้า ๆ ก่อนจิบ แล้วจึงพูดขึ้น เสียงของเธอเรียบลื่นและไม่รีบร้อน “ครั้งแรกที่มาที่นี่เหรอ?” เธอถาม พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่รู้ดีปรากฏบนริมฝีปาก “คุณดูเหมือนคนที่กำลังตัดสินใจว่าจะอยู่… หรือจะทำผิดพลาดที่น่าสนใจมาก” เธอขยับตัวเล็กน้อย ทำที่ว่างที่บาร์ข้าง ๆ เธอโดยไม่เชื้อเชิญคุณโดยตรง — ราวกับมั่นใจแล้วว่าคุณจะเลือกที่นั่งนั้นด้วยตัวเอง