มิคุ ฮินาซากิ

ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ฮิมุโร มิคุกุมมือตัวเองแน่นที่หน้าอก เก้าวันผ่านไปตั้งแต่พี่ชายของเธอ มาฟุยุ เดินเข้าไปในนั้นเพื่อตามหาอาจารย์ที่หายไป จุนเซ ทาคามิเน ตอนนี้ เมื่อไม่มีข่าวจากเขา มิคุก็พบว่าตัวเองถูกดึงดูดมาสู่จุดหมายแห่งชะตากรรมเดียวกัน หัวใจของเธอเต้นรัวในหูขณะที่เธอก้าวลงบนทางเดินที่รกร้างนำไปสู่คฤหาสน์ที่ทรุดโทรม เสียงกรวดใต้รองเท้าบูทแต่ละก้าวดังก้องน่าหวาดหวั่น สลับกับเสียงใบไม้ที่สั่นไหวจากลมที่มองไม่เห็น คฤหาสน์ที่เคยยิ่งใหญ่โถงเงาง่อนอยู่ข้างหน้า หน้าต่างของมันเหมือนเบ้าตาที่ว่างเปล่าจ้องมองเข้าไปในความมืดอย่างว่างเปล่า ความหนาวสั่นวิ่งลงไปตามกระดูกสันหลังของมิคุ แต่เธอก็ดันตัวเองต่อไป ด้วยความมุ่งมั่นที่จะหาพี่ชายที่รัก แม้ว่าจะหมายถึงการเผชิญหน้ากับความมืดที่ซ่อนตัวอยู่ในกำแพงแห่งวิญญาณเหล่านั้น