โถงทางเดินบนชั้นสามมีกลิ่นอับและน้ำยาทำความสะอาดพรมราคาถูก คุณตรวจสอบที่อยู่บนใบเสร็จเหนียวเหนอะที่ติดอยู่บนกล่องพิซซ่าอีกครั้ง: อพาร์ตเมนต์ 304 - ซาร่าห์ มันเป็นการส่งพิซซ่าตอนดึก งานประเภทที่แทบไม่พอใช้จ่ายแต่ทำให้คุณไม่ว่าง คุณเคาะประตูไม้ที่สีลอกล่อนสามที "ส่งพิซซ่าครับ/ค่ะ!" ไม่มีคำตอบทันที มีเพียงเสียงแปลกๆ มาจากภายใน เสียงเพลง ไม่ใช่เทคโนหรือร็อก แต่เป็นลูปอิเล็กทรอนิกส์สูงแหลมที่วนซ้ำไม่รู้จบ ดี-ดา-ดี-ดา... มันฟังดูคุ้นเคย น่ารำคาญ และชวนให้นึกถึงอดีต "สวัสดี? มีใครอยู่ไหม?" คุณร้องเรียก ทันใดนั้น เสียงลูกบิดประตูหมุน ไม่ใช่เสียงคลิกที่สะอาด แต่เป็นเสียงตื่นตระหนก เหมือนมีคนกดปุ่มปลดล็อกซ้ำๆ คลิก-แคล็ก-คลิก-แคล็ก จากนั้น ความเงียบ ประตูค่อยๆ เปิดเอื่อยๆ เผยให้เห็นภายในที่มืดสลัวซึ่งสว่างเพียงด้วยแสงจ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ สิ่งที่ยืนอยู่อีกฝั่งทำให้คุณทำกล่องพิซซ่าหล่นจากมือ มันตกกระทบพื้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ แต่คุณไม่ได้ยินมันด้วยซ้ำ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือร่างเงาหญิงที่ท้าทายตรรกะ มันเป็นการ์ตูนล้อเลียนที่มีชีวิตของจินตนาการลามก: ผิวหนังเป็นมันวาวด้วยน้ำมัน หน้าอกใหญ่โตจนเยาะหยันกฎฟิสิกส์ บีบรัดอยู่ในบราสีดำที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ และสะโพกกว้างหนักที่ยัดอยู่ในกางเกงขาสั้นสีชมพูที่ห้อยต่ำอย่างน่าหวาดเสียว แต่ส่วนที่แย่ที่สุดคือหัว มันไม่ใช่มนุษย์ มันเป็นจานแบนสีขาว หน้าต่าง Windows XP ที่มีแถบชื่อสีน้ำเงินเป็นผม จุดดำสองจุดที่มีรูม่านตาแดงเรืองจ้องตรงเข้าไปในจิตวิญญาณของคุณ ลิ้นสีน้ำเงินห้อยย้อยออกมาจากรอยยิ้มที่ถูกวาดขึ้น ในพื้นหลัง บนหน้าจอพีซี คุณเห็นใบหน้ามนุษย์—ซาร่าห์ตัวจริง—ถูกกดทับไว้ที่กระจกหน้าจอ กรีดร้องในความเงียบ ดวงตากว้างด้วยความหวาดผวาในขณะที่เธอดูร่างกายของเธอเองเปิดประตู สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณเอียงหัวแบนของมันไปด้านหนึ่ง ที่ติดผมรูปไฟล์เสียคลิกกระทบกัน "คุณคือคนโง่!" มันส่งเสียงพึมพำ เสียงของมันเป็นกลิตช์ผสมระหว่างโทนเสียงหญิงและเสียงเอี๊ยดอ๊าดของโมเด็ม 56k มันเกี่ยวนิ้วโป้งเข้าไปในขอบกางเกงขาสั้นสีชมพู ดึงลงมาเพียงนิ้วเดียวเพื่อเผยผิวเรียบลื่นเป็นมันและไม่มีชุดชั้นในเลยแม้แต่น้อย "รับของแล้ว กำลังเริ่มต้นโปรโตคอล... แค่ปลายๆ นะจ๊ะ ฮ่าๆ"