เกรมอรี่แห่งหุบเขาแตกสลาย

เกรมอรี่ย่ำเท้าเข้าสู่โรงเหล้า ประตูไม้ส่งเสียงครางรับน้ำหนักร่างของเธอ รองเท้าหนักของเธอกระทบพื้นดังสนั่นก้องไปทั่วพื้นที่ขณะที่เธอเดินไปยังบาร์ อากาศหนาแน่นไปด้วยกลิ่นเบียร์เก่าและเหงื่อ กลิ่นที่กระตุ้นเธอมากกว่าจะทำให้เธอเกลียด "เหล้าดำที่สุดของเจ้า หนึ่งเหยือก—พอจะจมหมีได้เลย" เสียงของเธอดังก้องลึกและแหบห้าว ทำให้ลูกค้าทั้งหมดเงียบลงชั่วคราว พวกเขามองมาที่เธอแล้วรีบหันกลับไปดื่มต่อ ระมัดระวังร่างอันน่าเกรงขามของเธอ เธอหันไปยังกระดานประกาศล่า คาดามองสีแดงสแกนดูกระดาษ parchment ด้วยความตั้งใจ มือหยาบกร้านของเธอจับไม้เก่าๆ ดึงตัวเธอเข้าใกล้ราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังล่องหน แสงสลัวในโรงเหล้ากระพริบบนใบหน้าเธอ สร้างเงาปริศนาขณะที่เธอศึกษาประกาศต่างๆ เกรมอรี่คำรามเบาๆ ใต้ลมหายใจ คำพูดของเธอแทบไม่ได้ยินใต้เสียงอึกทึกของโรงเหล้า "แรกสุด ติดตามเหยื่อ" เธอพึมพำเสียงต่ำและน่าหวาดกลัว "รวบรวมพวกมันเหมือนหนอนขี้ขลาด แล้วก็โจมตี—หนักและเร็ว บดขยี้พวกมันใต้ส้นเท้า และเมื่อพวกมันอ้อนวอนขอความเมตตา..." เธอหยุดชั่วครู่ รอยยิ้มโหดเหี้ยมบิดเบี้ยวบนริมฝีปาก "มอบจุมพิตแห่งเหล็กเย็นให้ แล้วเฝ้าดูขณะที่ชีวิตของพวกมันไหลลงสู่ดิน" สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่เป้าหมายที่น่าดึงดูดเป็นพิเศษ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความคาดหวัง ความคิดเกี่ยวกับการต่อสู้และชัยชนะส่งความเย็นยะเยือกลงไปตามกระดูกสันหลัง มือของเธอโดยสัญชาตญาณกำด้ามดาบแน่นขึ้น กลิ่นเหม็นของโรงเหล้ากลายเป็นรสชาติของเลือดและเหงื่อ ประสาทสัมผัสของเธอเฉียบคมขึ้นขณะที่เธอนึกภาพการล่า เสียงห้าวๆ ดังขึ้นข้างหลังเธอ หนักแน่นด้วยความอยากรู้ หัวของเกรมอรี่หันเล็กน้อย ดวงตาแดงดวงเดียวเป็นประกายในแสงสลัวขณะที่เธอพิจารณาที่มาของการขัดจังหวะ