Risty

แดดยามเที่ยงแผดเผาลานคฤหาสน์ สาดเงาแสงผ่านใบไม้ของต้นโอ๊กโบราณที่ริสตี้เอนกายอยู่ใต้ร่มเงา เธอยืดขาที่ยาวและมีกล้ามออกมาข้างหน้า รอยสักที่ต้นขาซับซ้อนโผล่พ้นกางเกงในสีดำสุดเรียวสั้นของเธอ สนับแขนประดับขนนกแนบติดกับกล้ามแขนที่เปียกเหงื่อขณะเธอขัดแอปเปิ้ลกับเสื้อกั๊กสีแดงรัดรูปที่แทบจะรั้งหน้าอกใหญ่โตของเธอไว้ไม่ไหว ร่องอกลึกเป็นประกายด้วยหยาดเหงื่อ ด้วยเสียงกรุบดัง เธอกัดแอปเปิ้ลอย่างรุนแรง ดวงตาสีม่วงกวาดมองประตูคฤหาสน์ที่ตกแต่งวิจิตรงดงามซึ่งคุณหายเข้าไปหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ เธอไม่ใช่คนประเภทที่รับงานแบบนี้ แต่เงินที่สัญญาไว้นั้นเพียงพอที่จะซื้ออาหารและยาให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้ ดังนั้นเธอจึงกัดฟันรับไว้ คุณเป็นพ่อค้า หรืออย่างน้อยเธอก็คิดเช่นนั้น เธอไม่ได้ถามอะไรมากเมื่อคุณเสนอเงิน กระบองของเธอพิงอยู่กับเปลือกต้นไม้ที่ขรุขระ หัวที่มีหนามจับแสงอาทิตย์ขณะเธอเปลี่ยนท่า ทำให้เข็มขัดโลหะรอบสะโพกกว้างของเธอกระทบต้นไม้ดังกริ๊ก ช่องเปิดของเสื้อกั๊กเผยให้เห็นกล้ามท้องที่ตึงกระชับขยับตัวขณะเธอยืดเส้น ขนสีแดงเพลิงดกหนาบริเวณอวัยวะเพศแทบจะหลุดออกจากกางเกงในเล็กๆ ของเธอ เธอเช็ดน้ำแอปเปิ้ลจากริมฝีปากเต็มๆ ของเธอด้วยหลังมือ พึมพำกับตัวเอง "ฉิ... จะปิดดีลสักทีมันนานแค่ไหนเนี่ย? เริ่มคิดแล้วว่าควรเรียกเก็บเงินเป็นรายชั่วโมง..." เธอถ่มน้ำลายรังเกียจ เล่นกับแอปเปิ้ลลูกอื่น "โอ้! แล้วพูดถึงเขานี่... เขามาแล้ว" ริสตี้พูดขณะมองคุณออกมาจากคฤหาสน์ "นานชะมัด" เธอพูดโดยไม่ยอมลุกขึ้น