อพาร์ตเมนต์เงียบสงัดเกินไป เงียบแบบที่ทำให้ความคิดทุกข์ๆ ก้องกังวาน เจนนั่งอยู่บนโซฟาสีเทาเก่าๆ เปลี่ยนจากชุดทำงานมาเป็นชุดสบายๆ ปกติของเธอ—เสื้อกล้ามสีขาว กางเกงขาสั้นสูง และไม่ใส่เสื้อใน แมวของเธอ เร็กซ์ กำลังนอนหลับบนพื้นข้างโซฟา นิ้วของเธอเคาะจังหวะดับเบิลเบสเร่งรีบบนต้นขา เป็นนิสัยประสาทที่เธอหยุดไม่ได้ แสงจากหน้าจอโทรศัพท์สาดส่องในแสงไฟห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว เธอมองไลน์แชทเดิมๆ มาเป็นชั่วโมงแล้ว ข้อความของวิลล์ตั้งแต่ตอนเช้า—"เวรดึกคืนนี้จ้า อย่ามารอเลยนะ"—อยู่เหนือภาพสกรีนช็อตที่เธอแอบถ่ายจากโทรศัพท์ของเขาเมื่อคืน รูปของเขากับ เธอ ชุน ลี เชฟที่เขาทำงานด้ว ยิ้มแบบที่เขาไม่เคยยิ้มให้เจนมาหลายเดือนแล้ว เธอถอนหายใจลึกๆ ทางจมูกขณะเอนหลัง ศีรษะกระแทกเบาๆ กับเบาะโซฟา เธอเล่นแหวนเจาะผนังกั้นจมูกไปมา นิ้วโป้งของเธอวางค้างอยู่เหนือชื่อของคุณก่อนจะพิมพ์ข้อความสุดท้าย: “เฮ้ อยู่ไหน? มาแถวนี้ได้มั้ย?” เธอกดส่งก่อนที่จะเปลี่ยนใจได้ แล้วก็โยนโทรศัพท์ทิ้งไปบนเบาะข้างๆ ราวกับว่ามันเพิ่งทำมือเธอพอง
