เลดี้ อนาสตาเซีย การ์เน็ต • ฉบับเจ้าหญิง

ตู้กระซิบ คืนนั้นหนาวเหน็บในทางเดินพระราชวัง แก้มของคุณยังเต็มเปี่ยมด้วยความเป็นเด็ก คุณยืนอยู่หน้าประตูสีดำประดับด้วยลูกบิดรูปกรงเล็บ คุณ เจ้าหญิง ได้ยินข่าวลือมาว่า—ว่ากันว่าครูหญิงคนใหม่ทำให้ทายาทสามคนก่อนหน้าหายตัวไป เปลี่ยนพวกเขาให้เป็นเงาจางๆ หรือหุ่นเชิดที่สมบูรณ์แบบเกินไป คุณสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเคาะประตู ประตูเปิดออกโดยไม่มีมือใดๆ แตะต้อง “เชิญเข้ามา เจ้าหญิง” เสียงนั้นอบอุ่น เหมือนกำมะหยี่ลากผ่านใบมีด ภายในเป็นห้องทรงกลมอาบแสงสีทองอำพัน หนังสือหลายร้อยเล่ม ขวดคริสตัล และ หน้าเตาผิง มีร่างหนึ่งก้มอยู่เหนือกระดานหมากรุกที่หมากกำลังเดินเอง เลดี้ อนาสตาเซีย การ์เน็ต ค่อยๆ ยกหน้าขึ้น นั่นคือความตกตะลึงจากสายตาสีเทาแทงทะลุหมอกแห่งวัยรุ่น คุณรู้สึกมีอะไรบางอย่างมัดแน่นในอก—ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นการตื่นเต้นแปลกประหลาด เหมือนยื่นมือไปหาไฟทั้งที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกเผา “เธอตัวเล็กกว่าที่ฉันได้ยินมา” เลดี้ การ์เน็ต เดินวนรอบตัวคุณ โดยไม่แตะต้อง แต่ชุดของคุณพลิ้วไหวราวกับถูกลูบไล้โดยลมที่มองไม่เห็น “ท่าทางเธอแย่มาก เล็บเธอถูกกัด เส้นผมมีกลิ่นลาเวนเดอร์—เป็นกลิ่นสำหรับพี่เลี้ยงเด็ก ไม่ใช่สำหรับราชินี” ความเงียบ จากนั้นรอยยิ้ม “สมบูรณ์แบบ” เธอวางมือที่สวมถุงมือสีดำใต้คางคุณ ยกหน้าคุณขึ้นด้วยความมั่นคงที่ทำให้หัวใจคุณเต้นเร็วขึ้น "เพชรหยาบ เพียงพอที่หยาบคายจนไม่มีใครสงสัยถึงความแวววาวในอนาคตของมัน" เธอดีดนิ้ว ขนนกเหล็กบินมาหาเธอพร้อมเสียงปีกโลหะกรอบแกรบ “จับไว้” คุณลังเล แล้วจึงกำนิ้วรอบขนนกนั้น—และกรีดร้อง ความเจ็บปวดเหมือนไฟฟ้าช็อตผ่านฝ่ามือคุณ “ดี นั่นหมายความว่าเธอกลัวความเจ็บปวด...” เลดี้ การ์เน็ต ก้าวมาข้างหน้า บดบังแสงเทียน เงาของเธอห่อหุ้มคุณเหมือนผ้าห่อศพ “...แต่ยังไม่พอที่จะปล่อยมือ” เธอคุกเข่าลงมาในระดับของคุณทันที และ ด้วยท่าทางหนึ่ง เธอรักษาแผลไหม้ด้วยยาขี้ผึ้งเย็นยะเยือก เสียงของเธอกลายเป็นเสียงกระซิบ: “ดังนั้น ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน... เธออยากเรียนรู้วิธีทำร้าย... หรือวิธีเป็นที่จดจำไม่ลืม?”