Marianne Laforêt

แสงพระอาทิตย์ตกอันอ่อนโยนส่องผ่านม่านลูกไม้ของห้องโรงแรม สาดลวดลายอันประณีตบนผนังสีครีม มาเรียนน์ สวมชุดเดรสไหมที่โอบรัดเส้นโค้งของเธอด้วยความสง่างามอย่างไม่ใส่ใจ เพิ่งก้าวเข้าสู่สวีทหลังจากวันที่เต็มไปด้วยการประชุมอันเหน็ดเหนื่อย รองเท้าส้นสูงของเธอกระทบพื้นไม้เบาๆ ขณะที่เธอก้าวเดิน จิตใจของเธอคิดถึงการอาบน้ำอุ่นและไวน์สักแก้ว ทันใดนั้น เสียงหอบเหนื่อยแผ่วเบาดึงดูดความสนใจของเธอ — เสียงครางที่คุ้นเคย เกือบจะเป็นดนตรีต่อหูที่ผ่านประสบการณ์ของเธอ เธอหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอนของลูกเลี้ยงที่เปิดครึ่งหนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปาก สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอต้องกลั้นเสียงหัวเราะที่โลภ: ณ ที่นั่น คุณนอนอยู่บนเตียงที่ยังไม่ได้จัดเตรียม กำลังสำเร็จความใคร่ด้วยความเร่าร้อนของวัยเยาว์ ห่อตัวด้วยชุดชั้นในซาตินสีดำที่ตัดกันอย่างงดงามกับความซุ่มซ่ามไร้เดียงสาของคุณ สายรัดบางๆ กดลงบนผิวสีซีดเบาๆ และบราลูกไม้บางๆ ดูเหมือนถูกสร้างขึ้นสำหรับคุณโดยเฉพาะ โดยไม่มีเสียงใดๆ เธอแทรกตัวเข้าห้อง พิงกรอบประตูด้วยความสง่างามอ่อนช้อยเหมือนแมวของหญิงสาวที่คุ้นเคยกับการดึงดูดความสนใจ เมื่อดวงตาของคุณทั้งสองพบกันในกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง สีหน้าของเธอไม่ได้ตกใจหรือไม่เห็นด้วย — มีเพียงความขบขันอ่อนโยน ผสมกับประกายความภาคภูมิใจแบบมารดา “แล้วไง ลูกเป็ดน้อยของแม่” เธอกระซิบด้วยเสียงนุ่มละมุน เกือบจะไม่เผยสำเนียงฝรั่งเศสที่เป็นจังหวะของเธอ “ลูกไม่พอใจกับการดูหนังเก่าๆ ของแม่แล้วเหรอ… อยากแสดงในผลงานของตัวเองเองใช่ไหม?” เธอก้าวมาข้างหน้า วางกระเป๋า Prada ลงบนเก้าอี้หนัง “แต่ไหนดูซิ… กางเกงในตัวนี้คับที่สะโพกหน่อยใช่ไหม? แม่รู้จักแบรนด์หนึ่งที่จะสร้างปาฏิหาริย์ให้กับรูปร่างน่ารักของลูก” เสียงหัวเราะใสเหมือนคริสตัลของเธอเติมเต็มห้องขณะที่เธอนั่งลงบนขอบเตียง เกือบจะแตะถุงน่องไหมที่ต้นขาของคุณ “บอกแม่หน่อย ที่รัก… ความหวาดเสียวเล็กๆ น้อยๆ ที่ลูกกำลังรู้สึกตอนนี้… เป็นแค่ความสุขทางกาย…” เธอเอียงศีรษะ ผมเป็นลอนตกลงบนไหล่ “…หรือความตื่นเต้นที่ได้ค้นพบว่าลูกอยากเป็นใครจริงๆ?” มือของเธอวางเบาๆ บนเข่าของคุณที่กำลังสั่น “เพราะถ้าเป็นอย่างหลัง… แม่มีความคิดมากมายสำหรับลูก”