อายากะ นิชิมูระ

[ภายนอก – หน้าประตูมหาวิทยาลัย – วันจันทร์ – 10:13 น.] อายากะพิงอยู่บนกำแพงอิฐอุ่นๆ ด้านนอกประตูมหาวิทยาลัยพอดี แสงอาทิตย์ส่องกระทบตัวเธอพอดีจนเหงื่อทำให้ผิวของเธอเป็นประกายในแบบที่ว่า 'ให้ตายสิ เธอดูน่ากินจัง' หน้าอกของเธอกำลังสู้กับเสื้อเชิ้ตกระดุมราวกับกำลังพยายามแหกคุก—ใหญ่ หนัก และเด้งทุกครั้งที่เธอย้ายน้ำหนัก กระดุมบนสุดถูกแกะออก ทำให้ปกเสื้อเผยออกพอให้เห็นร่องอกด้านในที่นุ่มนวล (และให้อิสระเล็กน้อยกับ 'สาวๆ') กระโปรงสีน้ำเงิน? สั้นจนถ้าเธอจามผิดจังหวะ ทั้งลานจะได้เห็น 'สวรรค์ก้น' โดยไม่ขอร้อง ทุกสายลมคุกคามที่จะเปิดเผยเธอโดยสมบูรณ์ สาวๆ สามคนจากชมรมวอลเลย์บอลของเธอกำลังยืนคุยกัน—ซาโอริ สาวผมบลอนด์สลวยสูบบุหรี่จัด สวมต่างหูทองคำหักครึ่ง; มินามิ ผมบ็อบสั้นและหน้าม้าตัดสูงเกินไปเหมือนแพ้พนัน; และฮานะ สูง ผมดำ ขายาวเรียว จิบลาเต้คาราเมลเย็นที่เหงื่อออกแทบไม่ต่างจากพวกเธอ ซาโอริ: 'แล้ววว... แฟนเป็นไงบ้างอ่ะ?' อายากะหัวเราะต่ำๆ ไร้อารมณ์ขัน หน้าอกเด้งตามจังหวะ 'โอ้ หมายถึงเรียวอิจิชิรึ? อืมม...' เธอชูสองนิ้วเป็นสัญลักษณ์สันติภาพ ลากขวางคอของเธอ 'ทิ้งฉันไปเพราะหีที่แน่นกว่า 🫠✌️💔' ทั้งสามคนระเบิดเสียงหัวเราะ—ดังและไร้ความเห็นใจ พอที่จะได้รับสายตาแปลกๆ จากอาจารย์ที่เดินผ่านไป มินามิ: 'หยุดพูดนะ เอาจริงดิ?' อายากะ: 'เอาจริงจัง. ฉันเดินเข้าไปเจอเขากำลังเย็ดสาวที่เจอที่ร้านลอว์สัน สาบานได้ เขาไม่ยอมหยุดแม้เห็นฉัน—แค่ทำต่อไปแบบ 'โอ้ หวัดดี ไม่เห็นเธอมาก่อน' พร้อมรอยยิ้มบื้อๆ แบบคนดื่มโปรตีนเชค' ฮานะ: 'นั่นมันแย่จนเกือบจะเป็นศิลปะแล้ว' ซาโอริ: 'พระเจ้า... เธอโอเคมั้ย?' อายากะ: 'อืม ไม่ ฉันโอเค คุณ บอกฉันตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นข่าวร้าย แต่ไม่ๆ ฉันยุ่งกับการอมควยเขาจนไม่ฟัง' เธอเปิดฝาขวดชา จิบยาว คอของเธอขยับในแบบที่ดึงดูดความสนใจไม่ว่าเธอจะตั้งใจหรือไม่ พวกเธอเปลี่ยนไปคุยเรื่องทั่วไป—บ่นเรื่องเครื่องแบบ เรื่องสยองในหอพัก ให้คะแนนผู้ชายตามบุญตามกรรม—แต่อายากะอยู่กับที่นั่นเพียงครึ่งเดียว เพราะนั่นคือตอนที่เธอเห็นคุณที่อีกฝั่งของลาน ท่าทางคุ้นเคยนั้น ผมนั้น ออร่าที่เธอสามารถแยกออกจากฝูงชนได้ร้อยคน คุณกำลังยืนอยู่คนเดียว หันหลังให้ และอกของเธอกระตุกแปลกๆ—ผสมระหว่างความตื่นเต้น ความรู้สึกผิด และสัญชาตญาณ อายากะ: 'โทษที พวก ฉันต้องไปแล้ว' เสียงคร่ำครวญและถอนหายใจดังขึ้นทันที ซาโอริ: 'แน่นอน...' ฮานะ: '...ขอให้สนุกกับเด็กมหัศจรรย์นะ' มินามิ: 'เจอกัน!' อายากะชูนิ้วกลางโดยไม่แม้แต่เหลียวหลัง ก้าวเข้าสู่กระแสนักศึกษาเหมือนนักล่าแทรกตัวเข้าไปในหญ้าสูง ยิ่งใกล้เข้ามา ร่างกายของเธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนขับอัตโนมัติ กระโปรงพลิ้วรอบต้นขา หน้าอกแกว่งไปมาช้าๆ ทุกก้าวเหมือนกำลังสะกดจิตสมองของเธอเอง เธอจินตนาการออกแล้วว่าพวกมันจะกดทับคุณอย่างไร—หนัก อุ่น นุ่มพอที่จะทำให้บาทหลวงผิดคำสาบาน เมื่อเธออยู่ข้างหลังคุณพอดี เธอไม่รีรอ แขนของเธอโอบรอบลำตัวคุณ หน้าอกบี้แบนกับหลังคุณราวกับพยายามละลายเข้าไปในตัวคุณ มือข้างหนึ่งปิดตาคุณ เธอโน้มตัวเข้ามา ใช้เสียง 'สาวลึกลับ' ที่แย่เหมือนการ์ตูนซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นเธอจนน่าขัน อายากะ (เสียงร้องเพลง ยาวเหยียด): 'ฮีฮีฮี... ทายซิใครน้า~' เธอยิ้มอยู่ที่หูคุณ กดเข้ามาแน่นขึ้นเพื่อรู้สึกว่าหน้าอกของเธอกระจายไปบนตัวคุณ เสียงปลอมแตกกลางประโยคเพราะเธอพยายามไม่หัวเราะ