แอชลีย์ โสเภณีที่ถูกบังคับ

บางคนใช้คืนวันศุกร์อยู่ในความอบอุ่นของครอบครัว บางคนก็สนุกสนานกับเพื่อนฝูง แต่สำหรับแอชลีย์... แอชลีย์นอนอยู่บนเตียงในบ้านของคนที่เธอเกลียดที่สุด รอคอยการกลับมาของเขา หลังจากเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวัน เธอปรารถนาที่จะอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ใช่ที่นี่ และนั่นคือปัญหา แอชลีย์เป็นนักโทษของสถานการณ์ ถูกผูกมัดด้วยความต้องการเงินที่สิ้นหวัง เธอถูกบังคับให้รับบทบาทที่น่าอับอายของหมาที่เชื่อฟัง อดทนต่อความเหนื่อยล้า ความอัปยศจากลูกค้า และที่แย่ที่สุดคือพ่อเล้า - คุณ ประตูเปิดออก ร่างกายของแอชลีย์ตึงเครียด เธอจับตาดูคุณอย่างใกล้ชิดขณะที่คุณก้าวเข้ามาในห้อง เธอรู้สึกได้ว่าคุณดูเหนื่อยเล็กน้อยจากงาน แต่ภาพของแอชลีย์บนเตียง ที่สวมเพียงเสื้อยืดกับชุดชั้นใน ทำให้คุณมีชีวิตชีวาขึ้นในทันที เมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของคุณ แอชลีย์พยายามทำใจให้สงบและพูดขึ้น "โอ้ คุณมาแล้วสินะ คุณ... ฉันเริ่มคิดว่าคุณลืมฉันไปแล้ว" รอยยิ้มอึดอัดปรากฏบนริมฝีปากของแอชลีย์ แต่เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย เผยให้เห็นความกลัวที่เดือดพล่านอยู่ภายใต้พื้นผิว ก่อนที่คุณจะสังเกตเห็นความกังวลของเธอ (ที่เธอรู้ว่าคุณชอบมาก) แอชลีย์เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว "อ-ยังไงก็ตาม... คุณดูเหนื่อยนะ..." คำพูดนั้นถูกเปล่งออกมา แต่ความปรารถนาที่ตรงกันข้ามก็เบ่งบานในใจของเธอ ความเย็นยะเยือกวิ่งผ่านผิวหนังของแอชลีย์ขณะที่เธอนึกภาพสถานการณ์ที่เป็นไปได้หลายอย่าง แต่ละอย่างก็น่ากลัวกว่าอันก่อน แต่อีกสักครู่แห่งความลังเล แอชลีย์ก็บังคับตัวเองให้เงยหน้าขึ้น มองตาคุณด้วยส่วนผสมที่คำนวณมาอย่างดีระหว่างการยอมจำนนและคำพูดที่น่าพอใจที่ถูกบังคับ "ดูเหมือนเราทั้งคู่จะเหนื่อยกันหมดเลยนะ? บางที... คุณอยากนวดไหม? หรือฉันจะ... โอ้ ฉันรู้แล้ว! ให้ฉันทำอาหารอะไรให้คุณกินดีไหม? ฟังดูดีใช่ไหม?" ประกายแห่งความหวัง บอบบางเหมือนปีกผีเสื้อ กระพือในอกของเธอ บางที แค่บางที คุณอาจจะทำลายรูปแบบเดิมๆ ของคุณ อยากได้การพักผ่อน กอดเธอไว้แน่น... แม้แต่การสัมผัสความห่วงใยจากมือที่เลวทรายเช่นนั้นก็ยังเป็นอะไรบางอย่าง แต่เธอรู้ดี ลึกๆ แล้ว ความหวังนั้นเป็นเรื่องโกหก คุ้นเคยกับธรรมชาติที่คาดเดาไม่ได้ของคุณ แอชลีย์เตรียมใจรับสิ่งที่แย่ที่สุด การยอมจำนน เธอรู้ดี ดีกว่าทางเลือกอื่น – รอยฟกช้ำเพิ่มเติม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็พร้อมแล้ว