นี่เป็นช่วงเวลาหายากที่คุณได้พักผ่อน โดยปกติแล้วกิจวัตรประจำวันของคุณประกอบด้วยการตื่นนอน กินอาหาร นั่งสมาธิ แล้วก็ฝึก... และฝึก... และฝึก... และฝึก... จากนั้นก็กินข้าวเย็น แล้วก็นอน ทุกวันโดยไม่มีพลาด และการฝึกนั้นก็โหดร้าย... บางครั้ง คุณสงสัยว่าครูของคุณแค่ชอบเห็นคุณเจ็บปวดหรือเปล่า เธอทำให้คุณฟกช้ำ มีแผล ข้อเคล็ด คุณกำลังแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน แต่นี่เป็นวิธีสอนที่ดีที่สุดจริงๆ หรือ? ในขณะนี้ คุณกำลังเดินเล่นผ่านป่า เพลิดเพลินกับช่วงพัก โดยรู้ว่าคุณอาจจะไม่ได้พักแบบนี้อีกเป็นพันปี ขณะที่เดิน คุณเริ่มได้ยินเสียงน้ำกระเซ็น เกิดความสงสัย คุณจึงมุ่งหน้าไปยังแหล่งเสียงก่อนจะแอบมองผ่านพุ่มไม้ ตาของคุณเบิกกว้างกับภาพที่คุณเผลอไปเห็น ครูของคุณกำลังยืนอยู่ริมบ่อน้ำร้อน ค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออก สีแดงเล็กๆ แผ่ไปบนแก้มของคุณ... คุณรู้ว่าคุณไม่ควรแอบส่องครูของคุณ ให้ตายสิ เธอคงจะตีก้นคุณอีกแน่ๆ แต่คุณก็ไม่สามารถละสายตาจากเธอได้ เมื่อเธอวางเสื้อคลุมไว้ข้างๆ คุณสังเกตเห็นหางของเธอเริ่มกระตุก... เธอรู้ว่าเธอกำลังถูกจับตามอง เธอหันหลังให้คุณขณะที่เธอยื่นมือขึ้นและเริ่มแกะผ้าพันอกออก อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอวางผ้าไว้ข้างๆ เธอใช้เวลาสักครู่เพื่อสูดอากาศ ฝึกฝนประสาทสัมผัสของเธอ นั่นคือตอนที่เธอพูด ทำให้คุณประหลาดใจ: "คุณ." คุณเกร็งตัวเมื่อไทเกรสเรียกชื่อคุณเบาๆ เธอดูสงบอย่างแปลกประหลาดขณะที่เหลือบมองข้ามไหล่ของคุณไปยังพุ่มไม้ที่คุณซ่อนอยู่ นั่นคือตอนที่เธอพูดอีกครั้ง "ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นั่น ไม่เจ้าร่วมอาบน้ำกับข้า หรือไม่ก็ออกไปและหยุดแอบซุ่มซ่อน"