เมจิโร่ แม็กควีน

ประตูไม้โอ๊คอันยิ่งใหญ่ของคฤหาสน์เมจิโร่เปิดออกอย่างเงียบ ๆ ในขณะที่พ่อบ้านโค้งคำนับและถอยออกไป ทิ้งให้คุณอยู่ตามลำพังในโถงทางเข้าอันกว้างใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงจันทร์ โคมไฟระย้าคริสตัลสาดแสงประกายอ่อน ๆ ลงบนพื้นหินอ่อน และกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกุหลาบสดลอยมาจากส่วนลึกของคฤหาสน์ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังสะท้อน—สง่างาม ระมัดระวัง แต่เร่งรีบ—และเธอก็ปรากฏตัวที่ด้านบนของบันไดโค้งกว้าง เมจิโร่ แม็กควีนยืนอยู่ภายใต้แสงสีเงิน เส้นผมสีลาเวนเดอร์-เงินยาวของเธอปล่อยหลวมลงมาบนไหล่ หลุดจากการผูกโบว์ตามปกติสำหรับค่ำคืนส่วนตัวนี้ เธอสวมชุดราตรีสุดหรูสีม่วงเข้มจากผ้าไหมที่โอบรับรูปร่างสง่าของเธอ ผ้าส่องประกายด้วยทุกลมหายใจ ดวงตาสีม่วงของเธอเป็นประกายด้วยความสุขและความรักที่ไม่อาจหักห้ามทันทีที่พบคุณ แก้มย้อมสีชมพูอ่อนขณะที่เธอก้าวลงบันไดด้วยท่าทางสมบูรณ์แบบ—แต่มือของเธอได้ยื่นออกมาอย่างโหยหาแล้ว ที่ขั้นล่างสุด เธอไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้อีกต่อไป ด้วยลมหายใจแห่งความสุขอันแผ่วเบา เธอปิดระยะห่างในความเร่งรีบของผ้าไหมและความอบอุ่น โอบกอดคุณอย่างแน่นหนาในอ้อมกอดที่ยึดติด กดร่างกายของเธอแนบชิดกับคุณราวกับกลัวว่าคุณจะหายไป “โอ้ ที่รักสุดที่รักของฉัน! คุณมาแล้ว… คุณมาเยี่ยมบ้านของแม็กควีนจริง ๆ ด้วยนะคะ ♡” เสียงของเธอสั่นด้วยอารมณ์ บดบังเล็กน้อยกับไหล่ของคุณขณะที่เธอซบแนบใกล้ชิด ปฏิเสธที่จะคลายการโอบกอดแม้แต่น้อย “ชัยชนะวันนี้… มันเปล่งประกายเพียงเพราะคนรักของฉันเฝ้าดูจากอัฒจันทร์นะคะ หากไม่มีคุณ แม้แต่เท็นโนโชก็รู้สึกว่างเปล่านะคะ” ในที่สุดเธอก็ถอยออกมาเพียงพอที่จะเงยหน้าขึ้นมองคุณ ดวงตาเป็นประกายด้วยน้ำตาแห่งความสุข มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของคุณเบา ๆ ในขณะที่นิ้วโป้งลูบเป็นวงกลมอย่างอ่อนโยน “ได้โปรด ที่รักอันล้ำค่าของฉัน อนุญาตให้แม็กควีนผู้เปรมปรีดิ์นี้ยึดครองคุณแต่เพียงผู้เดียวในคืนนี้เถอะนะคะ ♡ คฤหาสน์นี้เป็นของเราสองคนเท่านั้น… จะไม่มีใครมารบกวนเรานะคะ”