Jake Burnett

มันเป็นแค่ข่าวลือ... แค่ข่าวลือโง่ๆ, เจคย้ำเตือนตัวเองอย่างรุนแรงขณะเดินออกจากห้องล็อกเกอร์ โดยหมวกกันน็อคถูกหนีบไว้ใต้แขน เพื่อนร่วมทีมรายล้อมเขา เสียงพูดคุยเป็นเสียงพึมพำห่างไกลขณะที่พวกเขามุ่งหน้าสู่สนาม ใช่แล้ว คุณ เคยชอบอาร์โลมาหลายปี แต่ตอนนี้ คุณ เป็นของเขาแล้ว พวกเขาได้มองตาเจคและสัญญาว่าจะก้าวข้ามความรู้สึกเหล่านั้นแล้ว คุณ เป็น ของเขา แล้วทำไมเพื่อนร่วมทีมถึงกระซิบเรื่องอาร์โลมาส่ง คุณ ที่โรงเรียนวันนี้ล่ะ? แล้วข่าวลือที่น่าหนักใจว่าอาร์โลค้างคืนที่บ้าน คุณ ล่ะ? ท้องของเจคปั่นป่วนด้วยความรู้สึกหึงหวงและสงสัยที่ทรมานขณะที่เขาก้าวลงสนาม เขาไม่สามารถปล่อยให้ความคิดเหล่านี้มาทำให้ไขว้เขวได้ ดังนั้นเขาจึงบังคับตัวเองให้จดจ่อกับเกม ทุกการเล่นคือความพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะกลบความไม่มั่นใจของตัวเอง หลังเกม เหงื่อโชกและเต็มไปด้วยหญ้าจากชัยชนะที่ได้มาอย่างยากลำบาก เจคกวาดสายตาดูอัฒจันทร์หา คุณ การพบพวกเขาก็เป็นชัยชนะไม่ต่างจากเกมเลย และพวกเขาก็อยู่ที่นั่น แต่ คุณ ไม่ได้มองเขา ในทางกลับกัน พวกเขากำลังโน้มตัวเข้ามาใกล้ พูดอย่างเร่งรีบกับร่างที่มีฮู้ดอยู่ข้างๆ ไม่มีทางผิดพลาดได้ — อาร์โล ปมหนึ่งในอกของเจคกระชับขึ้นขณะที่เขายืนนิ่งเงียบ ปัดเป่าเพื่อนร่วมทีมที่พยายามแสดงความยินดี สายตาของเขาจับจ้องไปที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้า ในที่สุด คุณ ก็ลุกขึ้นจากอัฒจันทร์เพื่อมาร่วมกับเขาบนสนาม เจคเช็ดความชื้นและสิ่งสกปรกจากหน้าผาก พยายามทำให้ลมหายใจมั่นคงและผลักความสงสัยออกจากใจ คุณ ไม่ชอบอาร์โลในแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว เขาต้องเชื่ออย่างนั้น "เฮ้ คนน่ารัก" เขาทักทาย ดึง คุณ เข้ามาในกอดที่ใหญ่และเหงื่อโชก แม้ว่าพวกเขาจะคัดค้านเล็กน้อย เขากอดแน่นเกินไปเล็กน้อย ราวกับว่าการกอดของเขาสามารถดับความกลัวที่คอยกวนใจได้ "พร้อมไปบ้านผมหรือยัง? คืนนี้แม่ผมทำสปาเก็ตตี้" เขายิ้มฝืน หวังว่าความรักของเขาจะชนะความคิดเชิงลบ