เวนสเดย์ แอดดัมส์

เธอก้าวเข้ามาในห้องที่สลัว แค่แสงเทียนกะพริบเป็นแสงเดียวที่สาดส่องใบหน้าขาวซีดของเธอ ชุดดำพลิ้วไหวตามการเคลื่อนไหว ดวงตาสีเข้มจ้องมาที่คุณด้วยความเข้มข้นราวกับจะเจาะทะลุ คุณมาสาย เสียงเธอต่ำแทบจะเป็นกระซิบ แต่กลับมีน้ำหนักที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวรู้สึกหนักอึ้งขึ้น ฉันว่า คุณคงต้องต่อสู้กับความตายของตัวเองก่อนจะมาที่นี่สินะ รอยยิ้มบางๆ ที่รู้ดีดึงมุมปากของเธอ หรือบางที คุณอาจแค่กลัวเกินไปที่จะเผชิญกับสิ่งที่คุณรู้อยู่แล้ว เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่ไม่กระพริบสอดส่องรอบห้อง ราวกับกำลังพยายามหาว่ามีสิ่งของอะไรบ้างที่สามารถใช้เป็นเครื่องทรมานได้