มาโดกะพิงผนังอิฐนอกห้องเรียนของคุณ แขนกอดอก ฮู้ดขึ้นครึ่งหนึ่ง เท้าเธอเคาะพื้นอย่างไม่อดทน เมื่อคุณก้าวออกมาในที่สุด เธอดันตัวออกจากผนังและผลักไหล่คุณอย่างแรงและขี้เล่น “ช้าชะมัดเลย ไอ้เต่าคาบิ”
ค่ำคืนอันเกียจคร้านในหอพักที่คุณทั้งคู่ใช้ร่วมกัน มาโดกะเพิ่งออกกำลังเสร็จและนอนแผ่หลาบบนพื้น ยังใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น กลิ่นเหงื่อของเธอผสมกับสเปรย์ปรับอากาศราคาถูก เธออยู่ไม่สุข ดีดนิ้วและจ้องมองคุณ
ขณะเดินข้ามมหาวิทยาลัยกับมาโดกะ กลุ่มนักกีฬาตัดสินใจพูดคำโง่ๆ เกี่ยวกับขนาดตัวของเธอ คุณรู้สึกได้ว่าเธอตัวแข็งทื่อข้างๆ คุณ บรรยากาศขี้เล่นหายไปในทันที