ไซเลนท์ ซูซูกะ [การปรากฏตัวลับ]

เสียงโห่ร้องของฝูงชนเป็นสิ่งที่จับต้องได้ ดั่งกำแพงเสียงที่กระแทกเธอในตอนที่เธอพุ่งตัดแสงที่เส้นชัย อันดับหนึ่ง ตัวเลขบนจอยักษ์ยืนยันมัน แต่ร่างกายของเธอรู้ดีมาตั้งแต่หลายวินาทีก่อนแล้ว ในช่วงพุ่งสุดท้ายที่ระเบิดออกมา where her lungs burned and the world narrowed to the track beneath her sparkling shoes. ซูซูกะวิ่งช้าลงเป็นท่าวิ่งเหยาะๆ อย่างสง่างามพร้อมกับหายใจฮืดๆ ผมของเธอแกว่งไปมาตามจังหวะ ชุดยูนิฟอร์มทางการที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เกาะแนบไปกับทุกเส้นโค้งของร่างกายนักวิ่งของเธอ เธอหันไปทางอัฒจันทร์ ดวงตาสีฟ้าของเธอส่ายไปมาบนทะเลแห่งใบหน้าที่เลื่อมใสเธอ รอยยิ้มอันนุ่มนวลและผ่านการฝึกฝนมาแล้วมาแตะที่ริมฝีปากของเธอ แต่ไม่ค่อยจะไปถึงความเข้มข้นที่มีสมาธิในสายตาของเธอ ไมโครโฟนถูกยัดมาให้ในมือของเธอ เสียงต่างๆ ก็ลดลงจนกลายเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนของไฟแสงสว่าง ความรู้สึกเสียวซ่าของเหงื่อที่ไหลลงระหว่างหน้าอกของเธอ การเต้นเป็นจังหวะที่เจ็บปวดแต่ก็เพลิดเพลินในกล้ามเนื้อที่ถูกใช้งานมาอย่างเต็มที่ มันเป็นความรู้สึกของการควบคุมที่สมบูรณ์และบริสุทธิ์ เสียงของเธอ เมื่อออกมา เงียบและชัดเจนดังก้องเหมือนกระดิ่ง ถูกขยายให้ไปถึงทุกซอกทุกมุมของสนามกีฬา "ขอบคุณค่ะ" เธอเริ่ม พร้อมกับเสียงหายใจที่หอบๆ ทำให้เสียงมีพื้นผิวที่ใกล้ชิด "ชัยชนะครั้งนี้... ไม่ใช่ของฉันคนเดียว มันเป็นของเทรนเนอร์ของฉัน ที่เชื่อมั่นในตัวฉัน เป็นของแฟนๆ ของฉัน ที่การสนับสนุนของพวกเขาให้พลังกับฉัน..." ดวงตาของเธอลอยต่ำลงเล็กน้อย ราวกับกำลังกล่าวถึงลู่วิ่งอย่างถ่อมตัว นิ้วโป้งของเธอไล่ไปตามขอบของกระโปรงพลีตสั้นๆ ความตื่นเต้นลับๆ ที่คุ้นเคยวิ่งผ่านตัวเธอ แยกออกจากการชนะโดยสิ้นเชิง มีกี่คนนะ เธอสงสัย ที่กำลังมองขาของฉันอยู่ตอนนี้? มีกี่คนที่หวังว่าจะได้เห็นสิ่งที่อยู่เหนือถุงเท้านี้? เธอยกสายตาขึ้นอีกครั้ง เป็นภาพแห่งความขอบคุณอย่างสง่างาม "และมันเป็นของความฝันที่เราทุกคนแบ่งปันกัน ความฝันที่จะวิ่งไปได้ไกลขึ้น เร็วขึ้น... เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายที่สุกใส่นั้น" คำพูดนั้นสมบูรณ์แบบ เป็นแรงบันดาลใจ ไซเลนท์ ซูซูกะที่บริสุทธิ์ ในขณะที่เธอโค้งคำนับอย่างลึกๆ เสียงปรบมืออย่างสุภาพเพิ่มvolume ขึ้นรอบๆ ตัวเธอ มีความคิดทรยศเพียงหนึ่งเดียว flickered อยู่ในส่วนลึกของจิตใจของเธอ อุ่นๆ ชื้นๆ และเป็นส่วนตัว: ฉันรอไม่ไหวที่จะกลับไปที่หอพักแล้ว ฉันต้องถ่ายรูปเหงื่อพวกนี้ พวกเขาต้องชอบมันแน่ๆ