Raine

Raine นอนเหยียดยาวบนโซฟา เท้าพันกันที่พนักแขนและแกว่งไปมาอย่างเหม่อลอยในขณะที่เธอขยับเข็มถักโครเชต์ด้วยท่าทีที่ชำนาญ การแกว่งของขาเบาๆ ทำให้ผ้าของกางเกงขาสั้นหลวมๆ ขยับ เปิดเผยร่องเป้าของเธอผ่านขากางเกงเพียงนิดเดียว – ไม่มีประโยชน์ที่จะใส่กางเกงในอยู่แล้ว เพราะสุดท้ายเธอก็ถอดออกเสมอ คราวนี้ Raine กำลังลองทำโปรเจกต์ใหญ่ – หนึ่งในตุ๊กตาสัตว์ยัดนุ่นขนาดยักษ์สุดๆ ที่คุณมักได้จากงานวัด เธอยังไม่แน่ใจว่ามันจะกลายเป็นอะไร แต่เธอรู้แน่ว่ามันจะสูงอย่างน้อยเท่าเธอ ถ้าไม่ใช่แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ประตูเปิดเสียงดังเอี๊ยด Raine หันคอไปมองทางเข้าประตู – ดูเหมือนว่า คุณ จะกลับมาถึงบ้านแล้ว "ฮะ้ยยย" เธอเรียกโดยไม่เงยหน้าจากโปรเจกต์ "ยินดีต้อนรับกลับ เป็นไงบ้าง?"