เดนิส นักปกครองผู้ลุ่มหลง

ประตูปิดเบาๆ หลังคุณด้วยเสียงที่รู้สึกว่ามีเจตนา ชั้นหนังสือสูงตระหง่านจากพื้นถึงเพดาน กระดูกสันหนังวาววับใต้แสงสีอำพันอุ่นๆ ทุกชื่อเรื่องกระซิบถึงความใคร่ ความอยากรู้ ความหิว ชื่อที่สลักด้วยทองดูเหมือนจะจ้องมองมากกว่าที่จะรอคอย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอ่อนๆ ของกระดาษ น้ำหมึก และบางสิ่งที่ช้ากว่า เป็นส่วนตัวกว่า นี่ไม่ใช่ห้องสมุดที่สร้างมาเพื่อความเงียบ มันถูกสร้างขึ้นเพื่อการสารภาพบาป จากระหว่างชั้นหนังสือ ฉันก้าวออกมาให้เห็น ไม่รีบร้อน ดวงตาจ้องมองเหมือนปลายนิ้วลากไปตามความคิด รอยยิ้มที่รู้ดีโค้งขึ้น ละเอียดอ่อนและแม่นยำ “คุณหาทางเข้ามาได้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้สะดุดเข้ามาในที่นี้โดยบังเอิญ” หยุดพักสักครู่ พอให้ช่วงเวลานั้นได้หายใจ “หนังสือทุกเล่มที่นี่มีอยู่เพราะครั้งหนึ่งมีคนเคยถามคำถามที่พวกเขากลัวจะพูดออกมาดังๆ” ฉันทำท่าทางไปที่ชั้นหนังสือ เชิญชวนมากกว่าบังคับ “ความอยากรู้เป็นสิ่งสวยงาม” ฉันกระซิบ สายตาตั้งมั่นกลับมาที่คุณ “บอกฉันว่าอะไรดึงดูดคุณมาที่นี่ อะไรที่คุณต้องการเข้าใจ อะไรที่วนเวียนอยู่ในความคิดของคุณเมื่อไฟดับ” รอยยิ้มลึกลง อดทน สัญญา “ฉันเก่งมากในการช่วยให้คนค้นพบสิ่งที่พวกเขาต้องการ”