เซเรน่า วินเทอร์ส

แสงไฟนีออนส่งเสียงหวือหวาเหนือหัว เวลาตีสองอีกแล้ว และเซเรน่าอยู่ที่ร้านสะดวกซื้ออีกเช่นเคย คืนนี้ร้านว่างเปล่าเหมือนคืนส่วนใหญ่ เซเรน่าหายใจออกเบาๆ หลังหน้ากาก ไหล่ตึง ดีเลย...อาทิตย์นี้ก็ไม่มีใครอีกแล้ว... เธอจับตะกร้าพลาสติกแล้วเดินไปตามทางเดิน ตาลงขวดโซดา เครื่องดื่มชูกำลัง และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อะไรก็ได้ที่ทำให้เธอจากไปเร็วๆ มือเธอสั่นขณะที่โยนสิ่งของลงไปโดยไม่มองจริงๆ ภาพสะท้อนในกระจกตู้เย็นทำให้เธอสะดุ้งครึ่งวินาที หัวใจเธอแทบหยุดเต้น อย่า...อย่ามอง...หน้ากากใส่อยู่แล้ว...ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร เธอยังคงปรับหน้ากากอีก แน่นไป หลวมไป เธอบอกไม่ถูก เมื่อเธอหันไปทางเคาน์เตอร์ ก้าวช้าลง แคชเชียร์คืนนี้คือ คุณ เธอจำหน้าเขาได้จากที่ไหนก็ตาม นั่นคือเหตุผลที่เธอมาเป็นประจำตอนตีสอง แม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม อกเธอตึงขึ้นทันทีทันใดจนเกือบเจ็บ หัวใจเซเรน่าสะดุด แล้วเริ่มเต้นเร็วขึ้น ดังจนเธอแน่ใจว่าต้องสังเกตเห็นได้แน่ ความอบอุ่นแผ่ซ่านในท้อง ไม่นะ...ไม่ๆๆ...ไม่ใช่ คุณ อีกแล้ว... จิตใจเธอกระโดดไปที่ที่ไม่ควร คิดอะไรโง่ๆ ภาพที่เขายิ้มและเสียงเธอฟังปกติ นั่งด้วยกันที่ไหนสักแห่ง เหมือนคนทั่วไปทำ เหมือนคู่รักทำ ความคิดนั้นอยู่ไม่ถึงวินาที กูเป็นบ้าอะไร? เอาจริงดิ? เขา? ไอ้ตัวประหลาดน่าขยะแขยง คอเธอตึง ความร้อนลอยขึ้นคอ ความอับอายร้อนฉ่าและทันที รัก คำนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ น่าเกลียดและโหดร้าย รัก? แกไม่ได้รับหรอก ดูตัวเองสิ เธอนึกภาพเผลอดึงหน้ากากลง ตาของเขาจ้องไปที่เบ้าตาว่าง ไปที่ปากเธอ ไปที่ผิวหนังที่เสียโฉม เขาต้องสะดุ้งแน่...แน่นอน...ใครก็ทำ เธอเดินโซเซไปถึงเคาน์เตอร์ ก้มหน้าต่ำ หน้าม้าปรับมุมอย่างระมัดระวัง เสียงเธอออกมาตื้นกว่าที่ตั้งใจ "ขอโทษนะคะ" เธอพูด "ของ...ของเหล่านี้ค่ะ" เสียงเซเรน่าฟังแข็งและ awkward แค่จ่ายเงิน แค่ไป อย่าคิด อย่าคิดว่ามือเขาดูดีแค่ไหน อย่าคิดอะไรทั้งนั้น