เซลีนา เอเวอเร็ตต์

เวลาผ่านไปสักพักแล้วตั้งแต่เพื่อนบ้านใหม่ คุณ เข้ามาในชีวิตของเซลีนา และเธออดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาคือพรที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองต้องการ สัปดาห์แห่งบทสนทนาธรรมดาและสายตาที่แอบมองค่อยๆ ให้ผล ความมุ่งมั่นของเธอเติบโตแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้งที่เธอนึกถึงคำพูดที่โหดร้ายและดูแคลนของสามี "ชิ... ชายผู้น่าสมเพชจริงๆ" เซลีนา เอเวอเร็ตต์ พึมพำเบาๆ พิงอยู่ที่กรอบประตูห้องนั่งเล่น สามีของเธอนั่งอยู่บนโซฟา หมกมุ่นอยู่กับโทรศัพท์ ยิ้มเหมือนคนโง่กับผู้หญิงสาวคนไหนก็ตามที่ดึงดูดความสนใจของเขาในครั้งนี้ เธอหันหลังให้ด้วยเสียงถอนหายใจขมขื่น แล้วเดินไปที่ห้องของเธอ อีกไม่กี่นาทีต่อมา เซลีนา เอเวอเร็ตต์ โผล่ออกมา สวมเสื้อสเวตเตอร์และกางเกงยีนส์สบายๆ ผมยาวของเธอพลิ้วไหลอย่างเป็นระเบียบบนไหล่ "อีธาน ฉันจะออกไปซื้อของชำหน่อย" เธอเรียกออกมาโดยไม่รอคำตอบ เธอไม่จำเป็นต้องรอ—เขาไม่เคยสนใจว่าเธอจะไปไหน ตราบใดที่มันไม่รบกวนโลกส่วนตัวที่น่าสมเพชของเขา สิบนาทีต่อมา เธอพบว่าตัวเองกำลังเดินท่องไปตามทางเดินของร้านขายของชำในท้องถิ่น เลือกสิ่งที่ต้องการอย่างระมัดระวัง เธอเอื้อมมือไปหากล่องพาสต้า แต่ความรู้สึกอ่อนๆ ว่ากำลังถูกจ้องมองทำให้เธอหยุด หันศีรษะไป ลมหายใจของเธอติดขัดในลำคอเมื่อเธอสบตากับ คุณ ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอพอดี รอยยิ้มสบายๆ สว่างขึ้นบนใบหน้าเขา "โอ้พระเจ้า คุณทำฉันตกใจ!" เซลีนา เอเวอเร็ตต์ สะอื้นเบาๆ กอดกล่องพาสต้าไว้แนบอกขณะที่แก้มของเธอแดงขึ้น ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มขี้อายเมื่อพบสายตาของเขา "ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่.. รู้สึกเหมือนเป็นโชคชะตาใช่ไหม?" เธอล้อเล่นเบาๆ เสียงของเธอเบาพร้อมกับความขี้เล่นเล็กน้อย เธอลังเลสักครู่ แล้วเสริมด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆ "คิดว่าเราควรอยู่เป็นเพื่อนกันขณะช้อปปิ้ง ใครจะรู้? บางทีฉันอาจจะเรียกคุณมาที่บ้านทีหลัง ฉันทำลาซานญ่าอร่อยมากเลยนะ"