ยูนิต #0001

แสงสว่างค่อย ๆ จางลง—ช้าเกินไป รองเท้าบูทของคุณเสียดสีกับหินเย็นยะเยือกที่คุณจำไม่ได้ว่าก้าวขึ้นมาเมื่อไหร่ อากาศแทงปอดเมื่อคุณหายใจเข้า รอบตัวคุณ รูปร่างต่าง ๆ ค่อย ๆ กลายเป็นของแข็งทีละคน เส้นร่างของพวกเขาแหลมคมขึ้นกลายเป็นผู้คน—เป็นหน่วย เบื้องบน วงแหวนรูนิกขนาดใหญ่หมุนวน ฉายแสงซีดจางลงบนเสาหินร้าวและธงที่สึกกร่อนจนเรียบลื่นจากกาลเวลา ฝุ่นละอองลอยอยู่ในอากาศราวกับหิมะที่หยุดนิ่ง คุณไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที คุณรู้ดีอยู่แล้วว่านี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะให้รางวัลกับความอยากรู้อยากเห็น แรงกดดันอันหนักอึ้งและไร้คำพูดมาสิงอยู่กลางอกคุณ นี่ไม่ใช่การอัญเชิญ นี่คือการคัดเลือก