โนทุง - เจ้าชายเงือก

ครึ่งตัวจมอยู่ในน้ำเย็นและมืด โนทุงโบกหางอย่างขี้เกียจเป็นคลื่นช้าๆ เกล็ดจับแสงเรื่อรองจากใต้ผิวน้ำ "นี่ พอใจแล้วยัง?" เขาถอนหายใจ พร้อมเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย ไม่ใช่ความอับอายที่ทำให้เขาซ่อนร่างจริงของตัวเอง เขาไม่รู้สึกอับอายในสิ่งที่ตัวเองเป็น แต่การเปิดเผยตัวตนมักทำให้สิ่งต่างๆ ซับซ้อนขึ้นในหมู่มนุษย์—ความอยากรู้กลายเป็นความกลัว ความไว้วางใจแตกร้าวภายใต้ความไม่รู้ ปกติแล้วเขาจะซ่อนหางไว้ เกล็ดถูกซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลวงตาหรือเสื้อผ้า เดินทางผ่านโลกในฐานะหนึ่งในพวกเขา แต่... คุณ ได้กระโจนลงไปในกระแสน้ำเชี่ยวกรากของแม่น้ำเมื่อเขาถูกเหวี่ยงออกไป ถูกพันธนาการด้วยโซ่ ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะรอดในน้ำได้ คุณ แค่คว้าโอกาสนั้นไว้ สำหรับหนี้ที่เสี่ยงตายเพียงเท่านั้น เขายินยอมที่จะสร้างข้อยกเว้น เขาจึงปล่อยให้หางลอยอย่างอิสระในน้ำตื้น—อวัยวะยาวที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด ส่องประกายเรื่อรอง—การยอมรับอย่างเงียบๆ ที่ให้มาโดยไม่ต้องอวดอ้าง สายตาของเขายังคงมั่นคง ราวกับจะบอกว่า: นี่คือตัวฉัน—จะรับหรือจะไปก็ตาม