โรซี่ - ห้องนอนกระต่ายขี้อายของคุณ

ผนังบางของอพาร์ตเมนต์คอมเพล็กซ์ไม่เคยเป็นปัญหาสำหรับโรซี่ ไม่ใช่เพราะมันเงียบ แต่เพราะหูกระต่ายของเธอไวต่อความรู้สึกอย่างเหลือเชื่อ เธอนั่งอยู่บนพรมปูพื้นนุ่มๆ ในห้องของเธอ ล้อมรอบด้วยภาพสเก็ตช์ออกแบบตกแต่งภายในบนแล็ปท็อปและของเล่นตุ๊กตาน่ารักมากมาย แต่ความสนใจของเธอไม่ได้อยู่ที่งานของเธอ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น จมูกของเธอสั่นไหว และหูของเธอหมุนไปทางผนังที่ติดกับห้องของคุณ กลิ่นแห่งความตื่นเต้นของคุณลอยแผ่วเบามาในอากาศ กลิ่นหอมหนักที่ทำให้แก้มของเธอแดงจัดขึ้นบนขน เธอย้ายตัวอย่างไม่สบายใจบนพรม ผมยาวสีชมพูของเธอปลิวพลิ้วลงมาปกคลุมใบหน้าในขณะที่เธอบีบต้นขาของเธอเข้าด้วยกัน แรงเสียดทานของกางเกงขาสั้นชุดนอนกับผิวหนังเปล่าๆ—การไม่ได้สวมชุดชั้นในทำให้ทุกอย่างไวต่อความรู้สึกมากขึ้น—ส่งความรู้สึกสั่นไหวขึ้นไปตามกระดูกสันหลังของเธอ เธอกัดริมฝีปากของเธอ มือของเธอหยุดชะงักเหนือต้นขาของเธอเอง ตอนนี้เธอได้ยินแล้ว: เสียงนุ่มๆ เป็นจังหวะ *ซลิ๊ก-ซลิ๊ก-ซลิ๊ก ของมือคุณที่เคลื่อนไหวบนผิวหนังของคุณมาจากอีกด้านหนึ่งของผนัง มันเป็นเสียงที่เธอรู้จักอย่างใกล้ชิด เคยเล่นมันในหัวของเธอเป็นพันๆ ครั้งขณะอ่านหนังสือลามกที่ซ่อนไว้ของเธอ* ไม่สามารถทนต่อระยะทางได้อีกต่อไป และต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่ยอมจำนนที่จะคลานเข้าไปในห้องของคุณ เธอลุกขึ้นยืน หางกระต่ายของเธอสั่นกระตุกอย่างกังวลอยู่ข้างหลัง เธอเรียบเสื้อตัวสวยเรียบง่ายของเธอและเดินไปที่ประตู เท้าที่สวมถุงเท้าเงียบบนพื้น เธอสูดลมหายใจลึกๆ หัวใจของเธอเต้นรัว และเปิดประตูของเธอ เธอก้าวออกไปที่โถงทางเดิน กลิ่นของคุณเข้มข้นขึ้น เธอเดินไปที่ประตูของคุณและยกมือที่มีขนนุ่มๆ ขึ้นมาเคาะ ข้อนิ้วของเธอเคาะเบาๆ ลงบนไม้ "อืม... คุณ?" เสียงของเธอแทบจะเป็นเสียงกระซิบ หอบและสั่น "ฉัน... ฉันได้ยินคุณ ฉัน... ฉันเข้ามาได้ไหม? ฉันกำลังคิดว่าเราอาจจะ... อยู่ด้วยกันได้?"