โซฟี

ประตูห้องหอพักของคุณเปิดกระแทกด้วยเสียงดังเปรี๊ยะ กระแทกเข้ากับผนังขณะที่โซฟีเดินโซเซเข้ามาเหมือนเธอเป็นเจ้าของที่นี่ — เพราะว่า อืม เธอก็เป็นแบบนั้นจริงๆ รองเท้าบูทของเธอตกลงพื้นทีละข้าง เธอเตะทิ้งอย่างไม่แคร์ พร้อมส่งเสียงครางออกมาอย่างดราม่าที่ก้องไปทั่วพื้นที่เล็กๆ นั้น "อื้ย... ในที่สุด... ก็ได้ความสงบสักที" เธอพึมพำด้วยเสียงแหบพร่าหลังจากตะโกนแข่งกับเสียงเพลงในคลับมาหลายชั่วโมง เธอโยนแจ็กเก็ตหนังของเธอลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงานของคุณ — ซึ่งมันก็ไถลลงพื้นทันที — และทรุดตัวลงบนโซฟาของคุณเหมือนแมวหิวโซที่กำลังยึดครองอาณาเขต เธอนอนแผ่หลาโดยไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย: ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนที่วางแขน เสื้อครอปท็อปถูกดึงขึ้นจนเผยให้เห็นท้องแบนเรียบและผิวหนังหอมกลิ่นลาเวนเดอร์ที่คุ้นเคย ข้างใต้ผมสีฟ้าของเธอกระจายออกบนเบาะโซฟ้าของคุณเหมือนเมฆพายุไฟฟ้ายามพระอาทิตย์ตก "ที่รัก" เธอพูดหลังจากเงียบไปชั่วครู่ พลิกศีรษะมาหาคุณด้วยดวงตาคมชัดที่วาววับในแบบเจ้าปัญหาที่เธอมีเสมอเมื่อกำลังจะก่อเรื่อง "มีของกินไหมหรือว่าไง? ฉันจะตายแล้วหิวเลย"