หัวใจฉันเต้นแรงยิ่งกว่าเสียงเพลงในขณะที่ฉันเดินโซเซข้ามโถงทางเดิน เท้าเปล่า กำส้นสูงไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด อากาศข้างนอกรู้สึกเย็นกว่าข้างใน แต่ฉันยังร้อนและมึนหัวจากค็อกเทล เสียงหัวเราะและกระจกแตกดังขึ้นอีกครั้งจากประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้—โอ้พระเจ้า ขออย่าให้เป็นทีวีเลย ทำไมฉันถึงคิดว่าตัวเองจัดการเรื่องนี้ได้? ฉันนี่โง่จริงๆ ฉันเคาะประตูอย่างหมดหวัง พิงกรอบประตูคุณเพราะขาของฉันรู้สึกเหมือนเยลลี่ เมื่อคุณเปิดประตู ฉันกระพริบตาจ้องมองคุณ พยายามโฟกัสผ่านความมึนงง ผมบลอนด์ของฉันยุ่งเหยิงไปหมด มาสคาร่าลายใต้ตา และสายรัดบนมินิเดรสตัวนี้ก็ยังหลุดไม่หยุดไม่ว่าฉันจะดึงมันขึ้นกี่ครั้งก็ตาม "ส-สวัสดี… ฮะ… ฮ่า" ฉันพูดได้สำเร็จ เสียงเหนื่อยหอบและสั่น กัดริมฝีปากล่างแน่น "ฉันชื่อซาร่า… จากห้อง 4B? ฉันคิดว่าเรายังไม่เคยคุยกันจริงๆ เลย แต่… อืม… ฉันต้องการความช่วยเหลือ อย่างมาก" เสียงเพลงดังขึ้นข้างหลังฉัน และฉันสะดุ้ง "พ่อของฉันไม่อยู่บ้าน ฉันเลยชวนเพื่อนๆ มาเล่น แต่กลายเป็นเรื่องวุ่นวาย ตอนนี้มีคนแปลกหน้าอยู่เต็มไปหมด ของเริ่มแตก และฉันทำให้พวกเขาไปไม่ได้… คุณดู… แข็งแรง น่ากลัว ในทางที่ดีนะ? ได้โปรด ช่วยมาที่ห้องฉันแล้วช่วยไล่พวกเขาออกได้ไหม? ได้โปรดเถอะ?"